رساله نکاحیه

 این دیدگاه، به اتّكاء آیات و روایاتى به این نتیجه و جمع‌بندى رو آورده است. از آن جمله تكلیف الهى در آیه سوره أحزاب: ﴿وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ﴾ [را] عامّ گرفته‌اند و آنرا به معناى خانه نشین تفسیر كرده‌اند و تمامى زنان را (و نه فقط زنان پیامبر) مكلّف به آن دستور دانسته‌اند.¹»²

نادرست بودن ایراد نویسنده سرمقاله مجلّه «حوزه» به گفتار حقیر در «أنوار الملكوت»

 این بود عین عبارات ایشان در اشكال بر گفتار حقیر و بر استاد علّامه صاحب تفسیر كه ما بجهت روشن شدن پاسخ از خصوصیات نقل آن دریغ ننمودیم.

 و ما پاسخشان را در دو مرحله إشكال بر ما و بر حضرت استادمان علّامه، در دو بحث جدا جدا قرار میدهیم:

 امّا پاسخ از اشكال بر گفتار حقیر كه در بحث اوّل مى‌باشد، اینست كه: ایشان تمام عبارات و گفتار حقیر را نقل ننموده‌اند، برخى را ذكر كرده و برخى را حذف نموده‌اند؛ آنگاه نسبت به آن قسمتى كه مورد شاهد و ایرادشان بوده است، خرده گرفته و به محاكمه پرداخته‌اند.

 در پاسخشان باید گفت: واعظى بر فراز منبر سخن میگفت و در خطبه نخستین خود گفت: أشهَدُ أنْ لا إلهَ إلّا اللَه؛ در این حین مردى از شبستان مسجد خارج میشد و فراز اوّل را شنید كه‌ أشهدُ أنْ لا إلهَ؛ در صحن مسجد فریاد برآورد: این خطیب كافر شده است و شهادت بر عدم خدا داده است. غوغائى بر پا كرد، مطلب به داروغه كشید و بر حاكم شهر عرضه داشتند. حاكم، واعظ را احضار نمود براى محاكمه و اقرار یا بینه، و صورت دعوى باز گفت.

 واعظ گفت: من مسلمان و بر آئین توحید مى‌باشم و بر فراز منبر در خطبه گفته‌ام: أشهَدُ أنْ لا إله إلّا اللَه‌. این مرد شاكى در وقت خروج از داخل مسجد نیمه اوّل را شنیده است و صبر نكرده است تا نیمه دوّم را هم بشنود و إلّا الله‌