رساله نکاحیه

 اگر زنان متدین و متشرّع از حوزه كارهاى اجتماعى لازم زنان فاصله بگیرند و به خانه دارى و بچّه دارى مشغول شوند، در آینده چه كسانى عهده دار مناصب و مشاغل خاصّ زنان خواهند شد؟ جز لا ابالیان و بى‌عصمتان!

 سالیان سال زنان متدین جامعه ما بواسطه همین گونه توصیه‌ها خانه نشین شدند و از فضاى تحصیل و ارتقاء باز ماندند؛ و دختران و زنانى به این سو آن سو راه یافتند كه بیشتر، تعلّقات دینى آنان چندان ریشه دار نبود. اكنون باید خلأ گذشته را جبران كرد تا جامعه زنان متدین در مناصب و مشاغل مختلف راه بیابند و فضاى دیانت را در بخشهاى مختلف گسترده نمایند.»

 در اینجا نویسنده مقاله بحثى را در «ضرورت بازنگرى» در مورد حقوق زنان گشوده است و پس از آن در تحت عنوان‌ «مذاق شریعت» چنین آورده است:

 «در مقوله مورد بحث گروهى به این سمت رو آورده‌اند كه از ذائقه شریعت در ارتباط با روابط اجتماعى زنان سخن بگویند. و در مجموع، قاعده اوّلیه و اصلى را نفى هر گونه آمد و شد شناخته‌اند و فضیلت را در خانه نشینى یافته‌اند و كناره گیرى از این قانون را یا به عنوان ضرورت تجویز كرده‌اند و یا در فرض جواز، از آن به عنوان امرى مكروه و ناپسند یاد نموده‌اند و دورى از آن را ترغیب و ترویج نموده‌اند.

 یكى از بزرگان معارف دینى فرموده‌اند:

 إنَّ الطَّریقَةَ الْمَرْضِیةَ مِنْ [فِى ـ صح‌] حَیوةِ الْمَرْأَةِ فى الْإسْلامِ أنْ تَشْتَغِلَ بِتَدْبیرِ امورِ الْمَنْزِلِ الدّاخِلیةِ وَ تَرْبیةِ الْأوْلادِ. وَ هَذا [هذِهِ صح‌] وَ إنْ کانَتْ سُنَّةً مَسْنونَةً غَیرَ مَفْروضَةٍ لَکنَّ التَّرْغیبَ وَ التَّحْریضَ النَّدْبِىَّ ... کانَتْ تَحْفَظُ هَذِهِ السُّنَة.¹

 روش پسندیده در زندگى زن در اسلام آنست كه به اداره امور داخلى (منزل) و تربیت فرزندان مشغول باشد. این شیوه گرچه واجب نیست، امّا ترویج و ترغیب استحبابى موجب نگاهداشت این سنّت شده است.