رساله نکاحیه

طرح آن، میسور و ممكن است.

 بعنوان نمونه: نویسنده محترمى در نوشتار جدید الانتشارشان نوشته‌اند:

 «زنان باید پیوسته یا حامله باشند و یا شیر دهند تا در کاروان انسانیت ... با مردان هماهنگ باشند.»¹

 این دیدگاه به زن به عنوان كارخانه مولّد انسان مى‌نگرد. از این روى هر گونه اشتغال و كار بیرونى زن را ناپسند مى‌شمرد و اظهار مى‌كند:

 «اگر زنى به جاى دخول و شرکت در کارها و فنون و صنایع اجتماعى، بچّه بزاید و بزرگ کند و تحویل اجتماع دهد، خدمات وجودى خود را در اعلاترین درجه با ضریب تعداد فرزندان خود بالا برده است.»²

 آنگاه افزوده است: «این قلم، نیت اهانت به نگارنده محترم سطور فوق را ندارد و تلاش دارد كه ساحت اندیشه و نظر را از جسارت و توهین به دور سازد؛ امّا آیا به راستى چنین جامعه‌اى در تمدّن جدید ممكن و میسور است؟ آیا در شهرهاى بزرگ اشتغال طاقت فرساى مردان، وجود صدها مقوله مورد نیاز و مراجعه زنان و ... امكان محدود كردن دامنه اشتغال و انحصار آن در اختیار مردان، وجود دارد؟ و براستى چه كسانى از طرح این مسائل سود مى‌برند؟ جز كسانیكه سالهاست در تضادّ دیانت و تمدّن سخن گفته‌اند؟

 در جوامع سنّتى، به واسطه محدود بودن انواع اشتغال، سنّتى بودن جامعه، جمعیت اندك شهرها و ... مردان مى‌توانستند احتیاجات غیر متنوّع جامعه را برآورده كنند، امّا اینك در آموزش عالى و دانشگاهها، همه آموزش و پرورش، طبابت و پرستارى و صدها مشاغل جدید، توصیه به كنار گذاشتن كار اجتماعى و دعوت به خانه دارى، چه سمت و چه مفهومى را تعقیب مى‌كند؟ بویژه در كشور اسلامى ایران، چه كسانى آینده را در اختیار خواهند گرفت؟