رساله نکاحیه

اجتماعى و همچنین سلامت جسمى و بهداشت او تباینى وجود دارد، از دستاویزهاى طرفداران كنترل جمعیت است بدون آنكه استدلالى منطقى براى اثبات این مدّعا داشته باشند.

 اگر چنین تباینى واقعاً وجود دارد، مربوط به كم توجّهى، یا بى‌توجّهى جامعه به كلّیت حقوق زنان است؛ و به موضوع بارورى آنان ربطى ندارد. این واقعیت را باید پذیرفت كه دولتها و مردان خانواده‌ها به مسائلى از قبیل فراهم ساختن امكانات لازم براى زنان، تغذیه كافى بویژه براى دوران باردارى و كمك‌هائى براى نگهدارى نوزاد، توجّه چندانى ندارند.

 آنچه باید مورد تأكید قرار گیرد این امورند نه پیشنهاد عقیم كردن زنان و محروم كردن آنان از همراهى با دستگاه آفرینش و مقابله با اراده الهى كه خواسته است آنها بیش از آنچه سازمان بهداشت جهانى مى‌گوید به وظیفه مادرى همّت گمارند.

 متأسّفانه مشكل كشورهاى جهان سوّم اینست كه اكثر تحصیل كرده‌هاى این كشورها به آنچه سازمانهاى غربى توصیه میكنند آنچنان معتقدند كه هرگز حاضر نیستند واقعیت‌هاى دیگر را كه قابل لمس نیز هستند ادراك نمایند. این تأسّف آنگاه شدیدتر میشود كه گاهى تلاش میگردد پیش فرضهاى موجود در اذهان همین افراد، به اسلام نیز نسبت داده شود.

 واقعیت اینست كه اگر دولتها به وظائف خود در قبال حقوق زنان باردار عمل كنند و امورى از قبیل كمك هزینه، بیمه، درمان، بهداشت، تغذیه، امكانات تحصیلى و تسهیلات شغلى را با برنامه ریزى صحیح و دقیق رعایت نمایند، تنافى و تضادّى كه اكنون تلاش میشود میان باردارى زنان و استیفاى حقوق آنان ترسیم شود، هرگز زمینه بروز نخواهد داشت. آیا این صحیح است كه ما تلاش كنیم بر ضعف‌هاى خودمان در برنامه ریزى، با تمسّك به اینگونه مسائل سرپوش بگذاریم!؟