رساله نکاحیه

است. و بدون توانائى جسمى زنان هرگز خداوند متعال چنین امكانى را در جسم آنان در نظر نمى‌گرفت.

 ٣ ـ نكته دیگرى كه نویسنده محترم بر آن تأكید دارند، تناسب مقاله چاپ شده با كشورى مثل سودان است، و عدم تناسب آن با ایران.

 بنظر میرسد این نظریه را ایشان به این دلیل پیدا كرده‌اند كه فكر مى‌كنند: مقاله مورد نظر، در كشور سودان، و یا براى كشور سودان نوشته شده است.

 براى رفع این شبهه لازم است توجّه ایشان را به این نكته جلب نمائیم كه مجلّه‌ «قِراءات سیاسیه» توسّط جمعى از تحصیل كرده‌هاى عرب مقیم آمریكا و در كشور آمریكا منتشر میشود و مقاله مورد نظر اختصاص به كشور خاصّى ندارد.

 مهمتر آنكه آنچه در مقاله آمده، اطّلاعات دقیق و مستندى است كه جنبه فكرى دارند، و بهیچ وجه محدود به یك یا چند كشور با جمعیت و امكانات خاصّ نمى‌باشد.

 علاوه بر اینها كشور ما با وسعت، منابع و سائر امكاناتى كه دارد چندین برابر جمعیت كنونى را قادر است اداره كند. بویژه اگر تكیه اداره كنندگان كشور بر تربیت صحیح، برنامه ریزى دقیق، رشد دادن كیفى نسل‌هاى آینده متناسب با رشد كمّیت باشد، تا این جمعیت بتواند از این امكانات حدّاكثر بهره بردارى را بعمل آورد.

میگویند: باردارى زن، او را از حقوقش باز میدارد؛ این سخنى است غلط

 ٤ ـ ترحّم بر زنان و ضرورت بارورى كمتر آنان بخاطر آنكه فرصت پیدا كنند به تحصیل و مطالعه بپردازند و حقوقشان بر باد نرود، از جمله نكات دیگرى است كه نویسنده محترم بر آن تكیه دارند؛ همینطور مسأله بهداشت و سلامت جسمى زنان كه در جاى دیگر مورد تأكید نویسنده محترم قرار گرفته و ایشان تلاش كرده‌اند بارورى زنان را با آن در تضادّ قلمداد نمایند.

 این تفكّر كه میان بارورى زن و تحصیل و مطالعه و استیفاى حقوق‌