ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4

استفتائات مردم را ندهم فلان استفتائى كه از هند آمده است بى جواب مى‌ماند و چه و چه مى‌شود، خود را مشغول مى‌دارى و حال عبادت براى تو باقى نمى‌ماند. در نتیجه نمازى كه مى‌خوانى از روى كسالت و خستگى است؛ نه حال نافله دارى نه حال ذكر و نه حال توجّه و فكر، و چه بسا نماز هم از أوّل وقت عقب بیفتد و به أقلّ واجب اكتفا شود، آنهم از روى كسالت.

 آدمى كه زحمت كشیده و خسته شده، فعّالیت كرده و در امور اجتماعى بنیه و توانش را از دست داده كه دیگر حال نماز ندارد؛ آنوقت نمازش را از روى كسالت مى‌خواند. یعنى بدترین حالات و پائین‌ترین أوقات خود را براى نماز مى‌گذارد.

 آن هنگام كه سر حال و با نشاط است سخنرانى میكند، خطابه مى‌خواند، درس مى‌دهد، بحث مى‌كند و با نشاط به كارهاى مردم و به وزراء و سفراء رسیدگى مى‌كند و مراقب است كه مبادا خداى نكرده جمله‌اى غلط از او صادر شود؛ و أمّا نماز مى‌ماند براى ردیفهاى آخر!

 حضرت مى‌فرماید: مطلب به عكس است؛ تو كه دارى براى مردم كار مى‌كنى، مردم مال خدا هستند؛ اگر نیت تو صاف و صادق باشد مردم را درست هدایت خواهى نمود، و اگر از آن صراط و ممشاى حقّ و حقیقت تجاوز كنى هدایت آنها هم هدایت نخواهد بود. تو باید از خدا بگیرى و به مردم پخش كنى! باید حال داشته باشى تا از خدا بگیرى و بر مردم إنفاق كنى؛ وقتى حال ندارى چطور به مردم پخش خواهى نمود؟! ضَعُفَ الطَّالِبُ وَ الْمَطْلُوبُ.¹

 میگویند: شیخ أنصارى رحمة الله علیه به شاگردان دستور مى‌داد كه حتماً باید نماز شب بخوانند و خیلى روى این معنى تأكید داشت و بعضى از شاگردها مى‌گفتند: آخر جناب شیخ، تو كه مى‌بینى تمام أوقات ما به درس و بحث و مطالعه و نوشتن مى‌گذرد و أصلًا فراغت براى نماز شب نداریم، ما چه‌