ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4

كنند كه آنها مستضعفند.

 هجرت بر تمام أفراد واجب است؛ چه هجرت ظاهرى از بلده كفر به بلده إسلام، و چه هجرت باطنى از كفر به إسلام ظاهر و إسلام باطن. و هر كس هجرت كند و از خانه نفس بیرون بیاید، در روى زمین آزادى و فراخ و گشایشى مى‌بیند كه مى‌تواند پرچم و لواء و رایت را برافرازد و با دشمنان روبرو شود و آنها را با شمشیر و نیزه و تیر براند؛ و بر أساس إیمان و إسلام و اعتقاد خود زندگى كند.

 و كسیكه از خانه خود خارج شود و هجرت بسوى خدا و رسول خدا كند، گرچه به خدا و رسول هم نرسیده باشد و در راه مرگ او را فرا بگیرد، أجرش با خدا بوده و ضایع نخواهد شد؛ زیرا گرچه به خدا و رسول نرسیده است، أمّا چون از خانه بیرون آمده و به نیت وصول به الله و رسول الله حركت كرده است مهاجر به حساب مى‌آید؛ و چنانچه در بین راه مرگش فرا رسد خداوند غفور و رحیم است و أجر او را خواهد داد.»

 این آیه بخوبى دلالت دارد بر اینكه: مردم نمى‌توانند به عذر اینكه در تحت فشار و قدرت أجنبى و خارجى و تحت تعلیمات و سیاست آنها قرار دارند از مسؤولیت شانه خالى كنند و بگویند: كارى از دست ما بر نمى‌آید و ما معذوریم. این آیه عذر را برداشته است و مى‌گوید: عذر فقط از بعضى از زنان و بچّه‌ها و مردهائى پذیرفته است كه قدرت ندارند و نمى‌توانند مهاجرت كنند.

 در تفسیر وارد است كه حتّى وِلْدان، یعنى آن بچّه‌هائى كه به عقل رسیده و نزدیك به بلوغ هستند و مى‌توانند هجرت كنند، هجرت بر آنها هم واجب است، و لو اینكه بالغ نشده باشند. و همچنین زنهائى كه میتوانند هجرت كنند بر آنها هم واجب است.

 هجرت یعنى بیرون آمدن از زیر لواء كفر و ظلم؛ در اینصورت اگر إنسان هجرت نكند و بگوید: من كارى از دستم بر نمى‌آید؛ چه كنم؟ بیچاره‌ام،