ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4

أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیم‌

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‌

وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ‌

وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِمْ أجْمَعِینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدِّینِ‌

وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ

إطلاق روایات حرمت قیام را باید به زمان عدم إمكان اختصاص داد

 همانطور كه در قرآن آیات محكمات و متشابهات وجود دارد و طبق نصّ قرآن باید متشابهات را به محكمات برگرداند، در أخبار أئمّه علیهم السّلام نیز محكمات و متشابهات هست و طبق فرمایشات خود آن بزرگواران باید متشابهات از أحادیث را به محكمات از أحادیث برگرداند. و قاعده مجمل و مبین، و متشابه و محكم همه جا سارى و جارى است؛ و در محاورات عرفیه نیز مسأله همینطور است.

 مثلًا اگر خطابه‌اى را كه در یك سیاق وارد شده است در نظر بگیریم، باید صدر و ذیلش را با همدیگر ملاحظه كنیم و بسنجیم؛ اگر در یك جمله‌اى إجمال بود جمله دیگر بیان اوست و اگر در یكجا مطلب خفىّ بود قرینه دیگر مبین اوست.

 أخبارى كه ظاهراً دلالت بر عدم جواز قیام در زمان غیبت دارند، مانند: کلُّ رَایةٍ تُرْفَعُ قَبْلَ قِیامِ الْقَآئِمِ فَصَاحِبُهَا طَاغُوتٌ یعْبَدُ مِنْ دُونِ اللَهِ عَزَّ وَ جَلَّ، و أمثال آن كه مورد بحث قرار گرفتند، باید بر أساس إرجاع به محكمات معنى خود را نشان دهند.

 از آنچه در دروس سابقه ذكر شد، روشن شد كه مقصود، عدم قیام بَتّى و