
ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «ولایت فقیه در حکومت اسلام» از آثار برجستۀ حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه بوده که پیرامون «برخی دیگر از شرایط ولیفقیه» و «ویژگیهای حکومتِ ولیفقیه» با بیانی سلیس و شواهدی متقن، به رشتۀ تحریر درآمده است. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • وجوب جهاد، تحت ولایت فقیه از خودگذشته و به خدا پیوسته • بطلان گفتار کسانی که اقدام به اصلاح جامعه را موجب تأخیر در ظهور میدانند • بحثی پیرامون قیامهای افرادی که از اهلبیت علیهمالسلام نبودهاند • در روایات نیز متشابهات به محکمات برمیگردد • ضرورت مطالعۀ پیوستۀ نامۀ امیرالمؤمنین علیهالسلام، توسط حاکم شرع • ضرورت تسریع در رفع حوائج مردم، توسط حاکم شرع • ضرورت یاد معاد، توسط حاکم شرع جهت رامکردن نفس • حقوق والی بر رعیّت و حقوق رعیّت بر والی • بزرگترین آفتِ والی، خویشتننگری است • اوامر والی در صورت معصیت و علم به خلاف، حجّت نیست • حکم حاکم، طریق برای حق است و موضوعیت ندارد • شیعه حاکم را در حکم خود جایزالخطا میداند • تعزیر و شکنجه برای اقرار متّهم ممنوع؛ و اقرار پس از تعذیب سندیّت ندارد
ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4
80مى گیرد، باید طبق سنّت إلهى باشد و أهواء و آراء و أفكار در او أثر نكند، او را نلغزاند، تكان ندهد، طبق قانون خدا عمل كند؛ او میشود أمیر المؤمنین و دیگران میشوند معاویه.
والى ولایت و حكومت كه أعلم و أبصر و أفقه أفراد امّت است باید با عالم غیب رابطه داشته باشد؛ غافل نباید بشود، ریسمانش از بالا نباید بریده گردد، و مراجعات و هیاهوى عالم كثرت و غوغاى أفكار و أهواء و أنظار، وى را به هیچ سو نكشاند. شبها با قدم راستین در محراب عبادت از حقائق آن عالم دریابد و در خود ذخیره كند؛ و روزها در عالم كثرت از آن ذخیره بهرهمند گردد.
إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ أَقْوَمُ قِيلًا إِنَّ لَكَ فِي النَّهارِ سَبْحاً طَوِيلًا.1
«آن سیاهى شب كه پیدا میشود و در عالم ظهور و بروز میكند، براى ایستادن در محراب عبادت و گفتار راستین خیلى بهتر است؛ آن سیاهى، قدم را براى جلب منافع و فیوضات ربّانى استوارتر قرار میدهد و پا را محكمتر مىگذارد. أمّا همینكه روز بر آمد، اى پیغمبر، برو و در این دریاى كثرت شنا كن، یك شناى طویلى، شب بگیر و روز مصرف كن.»
در «عدّة الدّاعى» ابن فهد حلّى از حضرت سید الاوصیاء، از حضرت سیدة النّساء فاطمة زهراء سلام الله علیها روایت كرده است كه فرمود:
مَنْ أَصْعَدَ إلَى اللَهِ خَالِصَ عِبَادَتِهِ أَهْبَطَ اللَهُ أَفْضَلَ مَصْلِحَتِهِ.
«كسى كه خالص عبادت، یعنى عبادت خالص و پاك، دعاى خالص و پاك، عبادت بدون رنگ و شبهه را به سوى خدا بالا ببرد، خداوند بهترین مصلحت او را از بالا به سوى او نازل مىكند.» حاكم شرع باید بهترین عبادت و بهترین خواست و بهترین نیاز قلبى خود را به سوى خدا بالا ببرد تا اینكه خدا هم بهترین مصلحت را بر او نازل كند.
اللَهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ ءَالِ مُحَمَّد
- آيه ٦ و ٧، از سوره ٧٣: المزّمّل
