
ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «ولایت فقیه در حکومت اسلام» از آثار برجستۀ حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه بوده که پیرامون «برخی دیگر از شرایط ولیفقیه» و «ویژگیهای حکومتِ ولیفقیه» با بیانی سلیس و شواهدی متقن، به رشتۀ تحریر درآمده است. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • وجوب جهاد، تحت ولایت فقیه از خودگذشته و به خدا پیوسته • بطلان گفتار کسانی که اقدام به اصلاح جامعه را موجب تأخیر در ظهور میدانند • بحثی پیرامون قیامهای افرادی که از اهلبیت علیهمالسلام نبودهاند • در روایات نیز متشابهات به محکمات برمیگردد • ضرورت مطالعۀ پیوستۀ نامۀ امیرالمؤمنین علیهالسلام، توسط حاکم شرع • ضرورت تسریع در رفع حوائج مردم، توسط حاکم شرع • ضرورت یاد معاد، توسط حاکم شرع جهت رامکردن نفس • حقوق والی بر رعیّت و حقوق رعیّت بر والی • بزرگترین آفتِ والی، خویشتننگری است • اوامر والی در صورت معصیت و علم به خلاف، حجّت نیست • حکم حاکم، طریق برای حق است و موضوعیت ندارد • شیعه حاکم را در حکم خود جایزالخطا میداند • تعزیر و شکنجه برای اقرار متّهم ممنوع؛ و اقرار پس از تعذیب سندیّت ندارد
ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4
69سپس ملك و سلطنت براى فراعنه در عالم پیدا میشود.»
قَالَ: وَ أَنْزَلَ اللَهُ تَعَالَى فِى ذَلِک: ﴿إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ وَ ما أَدْراكَ ما لَيْلَةُ الْقَدْرِ لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ﴾1 تَمْلِکهَا بَنُو أُمَیةَ لَیسَ فِیهَا لَیلَةُ الْقَدْرِ.
این آیه دلالت مىكند براینكه لیلة القدر بهتر است از هزار ماهى كه بنى امیه در آن حكومت میكنند (و بنى امیه، هزار ماه یعنى هشتاد و سه سال و چهار ماه حكومت كردند). و خداوند پیغمبرش را آگاه كرد كه سلطنت بنى امیه در این امّت هزار ماه طول خواهد كشید. و بقدرى آنها قدرت پیدا میكنند كه اگر بخواهند به كوهها بالا روند و برترى پیدا كنند لَطَالُوا عَلَیهَا، خواهند توانست؛ گرچه كوهها داراى ارتفاع زیاد و قلّههاى مرتفعى باشند. آنها بر كوهها مسلّط میشوند و كوههاى طویل هم در مقابل آنها نمیتوانند بایستند. تا اینكه خداوند تعالى إجازه میدهد به زوال ملك آنها؛ و در تمام این مدّت، آنها عداوت و بغض و كینه ما أهل بیت را در دل خود مىپرورانند. خداوند خبر داد به پیغمبرش آنچه را كه به أهل بیت و أهل مودّت او و شیعیان آنها در زمان بنى امیه خواهد رسید.
خدا درباره آنها میفرماید: أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَها وَ بِئْسَ الْقَرارُ.2
«آیا ندیدى كسانى كه نعمت خدا را تبدیل به كفر كردند، و قوم خود را در جهنّم و دار البوار داخل نمودند؟! دار البوار كجاست؟ جهنّم است كه مردم در آن رفته و در آتش میسوزند، و آنجا بد مقرّ و مكانى است.»
مراد از نِعْمَتَ اللَّهِ در این آیه مباركه، محمّد و أهل بیت اوست كه حبّ آنها إیمان است و إنسان را داخل بهشت مىكند؛ و بغض آنها كفر و نفاق است و إنسان را داخل در آتش میكند.
- آيات ١ تا ٣، از سوره ٩٧: القدر
- آيه ٢٨ و ٢٩، از سوره ١٤: إبراهيم
