ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4

الْبَیت‌، یعنى هر كس از ما أهل البیت بخواهد قیامى كند كه نتیجه‌اش همانند قیام حضرت مهدىّ باشد، و دنیا را از شرك و ظلم برهاند و پرچم إسلام را بر سراسر كره زمین به اهتزاز در آورد، قطعاً شكست خواهد خورد و قیامش به نتیجه نخواهد رسید؛ زیرا قیام حضرت مهدىّ پس از حصول شرائط و مُعِدّاتى است كه موجب پیروزى و به نتیجه رسیدن آن قیام خواهد شد. پس هر كس قبل از او به این كار دست بزند شكست خواهد خورد؛ چون قیام، قیام نوعى نیست، قیام شخصى است. هر كدام از ما أهل البیت دست به آن قیام بزند براى اینكه ظلمى را از بین ببرد یا حقّى را إثبات كند و حیات بدهد، بلیه او را مى‌گیرد؛ و قیام او هم موجب ازدیاد در ناراحتى ما خواهد شد. به علّت آنكه قیام مى‌كند و دشمنان او را از بین مى‌برند.

 این أفرادى كه از بین رفته‌اند كه از ما جدا نیستند! اینها فرزندان ما، عموهاى ما، أقوام ما، شیعیان ما هستند. اینها در این دنیا حیات دارند، زن و بچّه دارند، اینها را مى‌گیرند و به زندان مى‌اندازند، شكنجه‌ها و عقوبت‌هاى جان فرسا مى‌دهند و تمام گرفتاریهاى آنها بر ما خواهد بود.

 به علاوه همین دشمنان، ما را در گرفتارى قرار مى‌دهند و به أنواع مصائب و ابتلائات مبتلا مى‌كنند؛ جاسوس مى‌گذارند، نمى‌توانیم نفس بكشیم؛ براى چه؟ براى اینكه كار از روى دستور انجام نگرفته است؛ و قبل از اینكه آن پرنده بال و پرش محكم شود خواسته است پرواز كند؛ و این ربطى به ولایت فقیه ندارد!

 كجا دارد كه در زمان غیبت مردم نمى‌توانند از یك فقیه وارسته از خود گذشته بخدا پیوسته‌اى كه ارتباط معنوى با حضرت إمام زمان علیه السّلام داشته باشد و در راه و روش آن حضرت باشد، تبعیت كنند؟! این قیام قیامى مقابل قیام او نیست، بلكه در راستاى قیام اوست. مردم براى تشكیل حكومت احتیاج به رئیس دارند؛ باید با رئیس كار كنند. چگونه مى‌توان قائل شد كه او