Name: کتاب ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4 - PDF - علامه طهرانی
Availability: InStock
Author: علامه آیتاللَه سید محمدحسین حسینی طهرانی

ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4

50

ادّعاى إمامت كند و بگوید: من إمامم؛ بعداً مردم را به غیر دین خدا بخواند و از روى جهالت و نادانى مردم را از طریق خدا گمراه كند.»
وَ کانَ زَیدٌ وَ اللَهِ مِمَّنْ خُوطِبَ بِهَذِهِ الآیةِ: وَ جاهِدُوا فِي اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ هُوَ اجْتَباكُمْ.¹
«و قسم بخدا، زید از جمله أفرادى بود كه مخاطب به این آیه شده‌اند: آنطور كه باید و شاید در راه خدا مجاهده كنید؛ زیرا كه او شما را اجتباء و اختیار كرده است.»
درباره زید بن علىّ مجموع و محصّل آنچه بدست مى‌آید اینست: أخبار وارده در مدح و ثناء زید فوق حدّ استفاضه است؛ بلكه مى‌توان گفت در حدّ تواتر است. زید داراى شخصیتى عظیم بود و پس از حضرت باقر علیه السّلام بهترین و با فضیلت‌ترین أولاد حضرت سجّاد علیه السّلام و قائل به عظمت و مقام صادقین علیهما السّلام بود؛ لیكن ظرفیت تحمّل اینگونه ظلمها و ستمها را مانند إمام معصوم نداشت. جام صبرش لبریز شد و تكیه بر شمشیر داد و علیه حكومت هشام بن عبد الملك كه در مجلس خود علناً بر او شَتْم كرده و ناسزا گفته بود² قیام كرد. این قیام از باب أمر بمعروف و نهى از منكر بود؛ و
1. صدر آيه ٧٨، از سوره ٢٢: الحجّ
2. در «تاريخ يعقوبى» طبع بيروت، سنه ١٣٧٩ ه، ج ٢، ص ٣٢٥ و ٣٢٦ آمده است که: زيد بن علىّ بن الحسين بر هشام بن عبد الملک وارد شد. هشام به او گفت: يوسف ابن عُمر ثقفى نوشته است که: خالد بن عبد الله قسرىّ گفته است که: من ششصد هزار درهم نزد زيد بن علىّ به عنوان أمانت گذارده‌ام. زيد گفت: خالد در نزد من چيزى ندارد. هشام گفت: چاره‌اى نيست از آنکه خودت شخصاً به نزد يوسف بن عمر بروى تا تو را با خالد رو به رو کند! زيد گفت: مرا به سوى غلام ثقفى نفرست تا با من بازى نمايد! هشام گفت: حتماً و به ناچار بايد تو را به نزد او بفرستيم. ميان زيد و هشام سخنان بسيارى ردّ و بدل شد. هشام به او گفت: به من چنين إبلاغ شده است که خودت را قابل مقام خلافت ميدانى در صورتى که تو پسر کنيز مى‌باشى! زيد گفت: اى واى بر تو! آيا موقعيّت مادرم مى‌تواند مرا از منزلت و شخصيّتم پائين آورد؟ سوگند به خدا: إسحق پسر خانم آزاد بود و إسمعيل پسر کنيز بود، أمّا خداوند عزّ و جلّ از ميان آنها أولاد إسمعيل را برگزيد و عرب را از ايشان قرار داد؛ و پيوسته در رشد و نموّ بود تا رسول خدا صلّى الله عليه و آله از آنان قرار داده شد. سپس زيد گفت: اتَّقِ اللهَ يا هِشامُ! «اى هشام، از خدا بپرهيز!»
  هشام گفت: آيا مثل تو کسى مرا أمر به تقواى خدا ميکند؟! زيد گفت: آرى!﴿ إنَّهُ لَيْسَ أحَدٌ دونَ أنْ يَأْمُرَ بِها، وَ لا أحَدٌ فَوْقَ أنْ يَسْمَعَها.﴾ «هيچ فردى پائين‌تر از أمر کردن به تقوى نيست؛ و هيچ فردى برتر از شنيدن آن نمى‌باشد.»
  هشام، زيد را با جماعتى که از نزد خود مراقب او گذارده بود، از نزد خود بيرون نمود. چون زيد خارج شد گفت:﴿ وَ اللهِ إنِّى لَاعْلَمُ أنَّهُ ما أحَبَّ الْحَيَوةَ قَطُّ أحَدٌ إلّا ذَلَّ.﴾ «سوگند به خداوند که من تحقيقاً ميدانم: هيچکس، هيچگاه زندگى را دوست نمى‌دارد مگر آنکه ذليل مى‌شود.» هشام به يوسف بن عمر نوشت: چون زيد بن علىّ بر تو وارد شد، او را با خالد قسرىّ رو به رو کن و يک ساعت هم زيد نزد تو در کوفه نماند،﴿ فَإنّى رَأَيْتُهُ رَجُلًا حُلْوَ اللِسانِ شَديدَ الْبَيانِ خَليقًا بِتَمْويهِ الْکلامِ؛ وَ أهْلُ الْعِراقِ أسْرَعُ شَىْ‌ءٍ إلَى مِثْلِهِ.﴾ «چرا که من او را چنين دريافتم که مردى است شيرين سخن و در منطق استوار، و براى برگرداندن مطلب و گفتار از حقّ به باطل قابليّت بسزائى دارد؛ و مردم عراق به أمثال چنين مردى زود راغب شده و با سرعت به سويش مى‌شتابند.»
  چون زيد وارد کوفه شد نزد يوسف بن عمر آمد و گفت: چرا مرا از نزد أمير المؤمنين به اينجا إحضار کردى؟! يوسف گفت: خالد بن عبد الله ميگويد: من نزد زيد ششصد هزار درهم دارم. زيد گفت: خالد را حاضر کن! يوسف، خالد را در حالى که وى را به غلّ و آهن سنگين بسته بودند حاضر کرد.
  يوسف گفت: اين زيد بن علىّ است، مالى را که از او طلب دارى بيان کن! خالد گفت:﴿ وَ اللهِ الَّذى لا إلَهَ إلّا هُوَ، ما لى عِنْدَهُ قَليلٌ وَ لا کثِيرٌ؛ وَ لا أرَدْتُمْ بِإحْضارِهِ إلّا ظُلْمَهُ!﴾ «سوگند بخداوند که هيچ معبودى غير از او نيست، من در نزد زيد مالى ندارم، نه کم و نه بسيار! و شما از إحضار زيد مقصودى نداشتيد مگر ظلمى و ستمى را که به وى نموده باشيد!»
  در اينحال يوسف رو به زيد نموده، گفت: أمير المؤمنين به من أمر کرده است که در [ادامه در صفحه بعد]