ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «ولایت فقیه در حکومت اسلام» از آثار برجستۀ حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه بوده که پیرامون «برخی دیگر از شرایط ولیفقیه» و «ویژگیهای حکومتِ ولیفقیه» با بیانی سلیس و شواهدی متقن، به رشتۀ تحریر درآمده است. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • وجوب جهاد، تحت ولایت فقیه از خودگذشته و به خدا پیوسته • بطلان گفتار کسانی که اقدام به اصلاح جامعه را موجب تأخیر در ظهور میدانند • بحثی پیرامون قیامهای افرادی که از اهلبیت علیهمالسلام نبودهاند • در روایات نیز متشابهات به محکمات برمیگردد • ضرورت مطالعۀ پیوستۀ نامۀ امیرالمؤمنین علیهالسلام، توسط حاکم شرع • ضرورت تسریع در رفع حوائج مردم، توسط حاکم شرع • ضرورت یاد معاد، توسط حاکم شرع جهت رامکردن نفس • حقوق والی بر رعیّت و حقوق رعیّت بر والی • بزرگترین آفتِ والی، خویشتننگری است • اوامر والی در صورت معصیت و علم به خلاف، حجّت نیست • حکم حاکم، طریق برای حق است و موضوعیت ندارد • شیعه حاکم را در حکم خود جایزالخطا میداند • تعزیر و شکنجه برای اقرار متّهم ممنوع؛ و اقرار پس از تعذیب سندیّت ندارد
مرتب سازی:
ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4
43أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ
وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ
وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِمْ أجْمَعِینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدِّینِ
وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ
قیامهائى كه تا بحال از خاندان أهل بیت صورت گرفته، به صور مختلف بوده است. یكى قیام محمّد (صاحب نفس زكیه) پسر عبد الله محض بن الحسن ابن الحسن بن علىّ بن أبى طالب علیه السّلام، یعنى نواده حضرت إمام حسن مجتبى است.
عبد الله محض از بزرگان و شیوخ، و از رؤساى بنى الحسن بود؛ و در زمان خود در بنى الحسن بى نظیر بود و حضرت صادق علیه السّلام به او خیلى احترام مىگذاردند. او چنین خیال مىكرد كه منظور پیغمبر كه فرمودند: «مهدىّ علیه السّلام از صُلب من بوجود مىآید و از ظلم و عدوان جلوگیرى مىكند، و نام او نام من است» پسر او محمّد است؛ لذا مردم را به بیعت با محمّد دعوت مىنمود، و محمّد هم به همین عنوان قیام كرد؛ و منصور دوانیقى هم تمام بنى الحسن را گرفت و در زندان انداخت؛ و عبد الله محض و برادرش حسن مثلّث (كه جدّ أعلاى استاد ما، آیة الله حضرت علّامه طباطبائى است؛ و سادات طباطبا از بنى الحسن و از أولاد حسن مثلّث هستند) را بجرم اینكه آنها از مكان محمّد و برادرش إبراهیم خبر دارند و باید جاى آنها را به او نشان بدهند، در مدینه و مكّه به أنواع عذابها مبتلا ساخت؛ و همه آنها بى گناه بودند.