ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4

أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیم‌

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‌

وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ‌

وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِمْ أجْمَعِینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدِّینِ‌

وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ

 عرض شد رعیت سه حقّ بر والى دارد:

 أوّل، حقّ حفظ جان و مال و ناموس و عِرض. دوّم، حقّ آزادى شخصى و آزادى در عقیده و قانون. سوّم، حقّ رسیدگى به امور رعیت از جهت تأمین نیازمندیهاى جسمى و روحى. در لزوم رعایت حفظ جان و مال و ناموس و عِرض مسلمانان بر والى در درس قبل مطالبى بیان شد.

 أمّا حقّ آزادى شخصى این است كه: أفراد در زندگى شخصى خود آزادند و مورد تعقیب و تهدید واقع نمى‌شوند؛ و كسى را بمجرّد اتّهام نمى‌توان گرفت و او را به زندان انداخت، یا اینكه مجازات كرد. و تا هنگامى كه جرم در نزد حاكم به ثبوت نرسد إجراء حدّ و تعزیر جائز نیست.

 در سیره رسول أكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم آمده است: رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم مشغول خواندن خطبه بودند؛ در این میان‌بهز بن حكیم برخاست و گفت: یا رسول الله! همسایگان مرا به چه جرمى گرفتند؟ رسول خدا صلّى الله علیه و آله اعتناء نفرمود. براى مرتبه دوّم در میان خطبه اعتراض كرد، رسول خدا صلّى الله علیه و آله اعتناء نفرمود. و در مرتبه سوّم كه اعتراض نمود و از بازداشت آن أشخاص توضیح خواست، رسول خدا