ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4

 قَالَ: فَإنَّ اللَهَ حَرَّمَ عَلَیکمْ دِمَآءَکمْ وَ أَمْوَالَکمْ کحُرْمَةِ بَلَدِکمْ هَذَا، وَ کحُرْمَةِ شَهْرِکمْ هَذَا، وَ کحُرْمَةِ یوْمِکمْ هَذَا! أَلَا هَلْ بَلَّغْتُ؟! قَالُوا: نَعَمْ!

 قَالَ: اللَهُمَّ اشْهَدْ!

 «و شاید شما دیگر بعد از این، مرا بر این حال و كیفیت كه در برابر من هستید در این موقف ملاقات نكنید! آیا مى‌دانید: این چه شهرى است؟! و این ماه چه ماهى است؟! و آیا مى‌دانید: این چه روزى است؟!

 مردم گفتند: آرى، این شهر، شهر حرام و این ماه، ماه حرام و محترم و این روز، روز حرام و محترم است.

 پیغمبر فرمود: خداوند خونها و أموال شما را حرام و محترم شمرده است، نظیر این احترامى كه بلد شما دارد؛ و مانند حرمتى كه ماه شما دارد؛ و مانند حرمتى كه روز شما دارد. آیا من تبلیغ كردم و رساندم؟! همه گفتند آرى! آن حضرت عرض كرد: پروردگارا تو شاهد باش!»

 ثُمَّ قَالَ: وَ اتَّقُوا اللَهَ‌ ﴿وَ لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ﴾.¹ فَمَنْ کانَتْ عِنْدَهُ أَمَانَةٌ فَلْیؤَدِّهَا!

 «سپس فرمود: اى مردم، تقواى خدا را پیشه كنید! از حقوق و امور راجع به مردم چیزى كم نكنید! در زمین برافراختگى و برافراشتگى و درهم ریختگى و به هم آمیختگى و فساد نكنید! هر كس أمانتى دارد به صاحبش بدهد.»

 باز در اینجا دعوت به حفظ مال و حدود و ثغور آن مى‌كند، كه: بپرهیزید از خدا و حقّ مردم را بپردازید؛ أشیاء مردم را بدهید! بَخْس و نقصان در دادن و ردّ كردن أموال مردم ـ در معاملات ـ نكنید! و به نحو كامل أموال آنها و أشیائى كه تعلّق به آنان دارد و در نزد شماست بپردازید! و در روى زمین فساد نكنید! و كسى كه در نزد او أمانتى است، واجب است آنرا ردّ كند.

 ثُمَّ قَالَ: النَّاسُ فِى الإسْلامِ سَوَآءٌ. النَّاسُ طَفُّ الصَّاعِ لآدَمَ وَ حَوَّآءَ. لَا