ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «ولایت فقیه در حکومت اسلام» از آثار برجستۀ حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه بوده که پیرامون «برخی دیگر از شرایط ولیفقیه» و «ویژگیهای حکومتِ ولیفقیه» با بیانی سلیس و شواهدی متقن، به رشتۀ تحریر درآمده است. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • وجوب جهاد، تحت ولایت فقیه از خودگذشته و به خدا پیوسته • بطلان گفتار کسانی که اقدام به اصلاح جامعه را موجب تأخیر در ظهور میدانند • بحثی پیرامون قیامهای افرادی که از اهلبیت علیهمالسلام نبودهاند • در روایات نیز متشابهات به محکمات برمیگردد • ضرورت مطالعۀ پیوستۀ نامۀ امیرالمؤمنین علیهالسلام، توسط حاکم شرع • ضرورت تسریع در رفع حوائج مردم، توسط حاکم شرع • ضرورت یاد معاد، توسط حاکم شرع جهت رامکردن نفس • حقوق والی بر رعیّت و حقوق رعیّت بر والی • بزرگترین آفتِ والی، خویشتننگری است • اوامر والی در صورت معصیت و علم به خلاف، حجّت نیست • حکم حاکم، طریق برای حق است و موضوعیت ندارد • شیعه حاکم را در حکم خود جایزالخطا میداند • تعزیر و شکنجه برای اقرار متّهم ممنوع؛ و اقرار پس از تعذیب سندیّت ندارد
مرتب سازی:
ولایت فقیه در حکومت اسلام ج4
203أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ
بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ
وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِمْ أجْمَعِینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدِّینِ
وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ
حقوق رعیت بر والى بر سه گونه است:
أوّل: حفظ جان و مال و ناموس و عِرض.
دوّم: حقّ آزادى در مرام و مسلك نسبت به مسلمانان و همچنین یهود و نصارائى كه در ذمّه حاكم إسلام باشند؛ در صورتى كه علیه حكومت توطئه نكنند.
سوّم: حقّ حفظ و نگهدارى و مواظبت از جسم و روح آنها.
أمّا حقّ أوّل، كه نگهدارى جان و مال و ناموس و عرض باشد، دلیل بر آن خطبههائى است كه از رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم در عرفات و منى رسیده است.
خطبه رسول أكرم صلّى الله علیه و آله در عرفات در حجّة الوداع
رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم در حِجّة الوداع چادر خود را روز نهم (عرفه) در نَمِرَه1 افراشتند. هنگام زوال شمس كه حجّاج باید در زمین عرفات باشند، رسول خدا ناقةقَصْوا2 خود را طلبیدند و بر روى آن سوار شدند
- نَمِرَة به فتح نون و کسر ميم، ناحيهاى است متّصل به عرفات که جزء عرفات نيست؛ و فاصله آن تا مکه بنابر نقل «معجم البلدان» يازده ميل است.
- قَصوآء به فتح قاف و مدّ است؛ و اينکه بعضى به ضمّ قاف و قصر: قُصوى خواندهاند اشتباه است. و اين ناقه، غير از ناقة عَضْباء و جَدْعاء است. و بعضى که تمام اين أسامى را علم براى ناقة واحدى دانستند نيز اشتباه است.