ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

تصنیف و یا از مشایخ إجازه هم نبودند؛ بلكه یا سقّاى خانه بودند، یا مثلًا دربان خانه آنحضرت؛ اینها أفرادى پاك، پاكیزه و عاشق و بى هوى بودند و شب زنده دارى داشتند، و از أئمّه علیهم السّلام مطالبى را مى‌شنیدند و إدراك میكردند و به آنها عمل مى‌نمودند. لذا پرده‌ها از جلوى چشم آنها كنار مى‌رفت و به حقیقت توحید هم متّصل مى‌شدند؛ در حالتى كه مثلًا براى حضرت آب مى‌آوردند و سقّائى میكردند. و هیچكس هم خبر نداشت كه چه خبر است!

 مشایخ، بزرگ و كوچك مى‌آمدند و خانه حضرت را پر مى‌كردند؛ چندین هزار نفر از شاگردان از راههاى دور مى‌آمدند و حدیث مى‌نوشتند و خبر نداشتند كه آن سقّاى خانه كیست! آن كسى كه به او أمر و نهى مى‌كنند، و یا اینكه ـ من باب مثال ـ اگر قدرى دیر آب بیاورد یك كلام تندى هم به او مى‌گویند، كیست! دیگر نمیدانند كه او از كهكشانها عبور كرده است و در أعلى علّیین زندگى مى‌كند، و هزار نفر مثل آنها باید از علوم او استفاده كنند.

 أمّا خیلى جاى تأسّف است بر خودپسندى إنسان، كه نمى‌تواند خود را حاضر كند و باور كند كه: سقّاى درِ خانه حضرت كه میرود و مشك آب را پر مى‌كند، داراى چنین مقامى باشد! و چه بسا از همین سقّاها هم براى ما آب بیاورند و یا خانه ما را بروبند، در حالى كه حالات نفسانى و روحى و ملكات و اعتقادات آنها همچون بایزید بسطامى و معروف كرخى باشد.

 بایزید بسطامى و معروف كرخى از این أفراد بوده‌اند. همین‌هائى كه محدّث عظیم و خرّیت جلیل: حاج میرزا حسین نورى رحمة الله علیه، آنها را از صوفیان مى‌شمارد و از زمره أهل بیت خارج مى‌كند و مى‌گوید: «اینها مُلَفَّقات و تَمْویهاتى دارند؛ آمده‌اند خدمت أئمّه علیهم السّلام و استفاده كرده‌اند، بعد با مزخرفات و تمویهات خود مخلوط نموده، و با ألفاظ: صَحْو، سُكْر، عشق، وصل، فراق، مشاهده، إنّیت و جَذبه آمده‌اند و مردم را گول زده‌اند.»¹