ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

 طفل شیرخوارى كه بایستى فقط از شیر نرم و ملایم مادر، آنهم بصورت مكیدن از پستان (چون دندان ندارد تا غذا بجود) تغذیه نماید، اگر یك لقمه از غذاى شیرین و چرب در دهان او بگذارند، بدون شكّ آن طفل فوراً خفه مى‌شود. یا شخصى كه بیمار است و در بیمارستان بسترى است و طبیب هم او را حتّى از خوردن غذاهاى عادى و معمولى منع كرده است، اگر براى او یك غذاى مطبوعى درست كنند و به او بدهند، فوراً مى‌میرد. أمّا آن غذاهاى سنگین براى یك جوان پهلوانى كه مى‌تواند از عهده هضم آن برآید إشكال ندارد.

 بناءً علیهذا، تساوى در خوردن غذا در همه موارد، و تساوى در أمر و نهى و تساوى در تحمّل مشكلات، و نیز تساوى در فهم و علم نسبت به همه موارد و مصادیق ظلم محض است. و أساساً این مسأله، وجداناً و عقلًا و شرعاً غیر معقول مى‌باشد.

در حكومت إسلام، حقّ مسلمان با حقّ أهل ذمّه متفاوت است

 در نظام إسلامى، آن عدّه از أفرادى كه به پیغمبر أكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم إیمان آورده‌اند و قلباً به قرآن و إسلام اعتقاد تامّ پیدا نموده‌اند، چون متعهّد شده‌اند كه بار سنگین دولت إسلام را بر دوش بكشند و در راه حفظ نظام جهاد و فداكارى نمایند، داراى أحكام مخصوصى هستند؛ زیرا آنان جزء پیكره حكومت إسلام مى‌باشند. از اینجهت إسلام براى آنان یك سلسله أحكام سنگین ترى خاصّ به خود آنها وضع نموده است.

 و أمّا غیر مسلمین (یهودیان و مسیحیان و مجوسیان) كه أساساً رسول الله و دین إسلام و قرآن را قبول ندارند، بلكه فقط براى گذران زندگى به كشور إسلامى پناهنده شده‌اند، و بعنوان ذمّى و تحت لواء آن مذهبى كه أصل آن را قبول ندارند، در آمده‌اند و داراى أحكام و قوانین مخصوص به خود مى‌باشند، نمى‌شود همه أحكام سیاسى و اجتماعى، بر آنها و أفراد مسلمان بطور یكسان بار شود.