ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

إنسان فقط خداست. هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلَّهِ‌¹ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ‌² اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ‌³ أمّا كسانى كه كافر شدند أولیائشان طاغوت است و طاغوت هم پیوسته اینها را از نور به ظلمت مى‌برد؛ و لازمه ظلمت، عفونت و كثافت و پلیدى و خباثت و تعفّن است؛ أمّا لازمه نور، بهجت و فرح و سرور و بینش و بصیرت مى‌باشد.

 آن بندگانى كه از ظلمت به نور گرایش پیدا مى‌كنند و در تحت ولایت پروردگار در مى‌آیند، داراى سعه صدر و إراده قوىّ و صاحب نیت و اختیار متین مى‌شوند؛ بنحوى كه اگر تمام عالم زیر و رو گردد، قلب آنها متزلزل نمى‌شود.

 پس وظیفه پیامبر آنست كه از مردمى آنچنان، إنسانهائى اینچنین بسازد! تشكیل حكومت پیغمبر و بعثت آنحضرت براى اینست كه همه أفراد را به بندگى خدا بكشاند؛ و از عبادت سائر بندگان به عبادت خدا، و از عهود سائر بندگان به عهد خدا، و از طاعت سائر بندگان به طاعت خدا، و از ولایت سائر بندگان به ولایت خدا در آورد.

 وقتى وظیفه پیغمبر اینچنین شد، وظیفه آن كسانى كه بعنوان ریاست و إمارت و حكومت بر مسلمین مسلّطند و بر أساس ولایت پیغمبر قدم بر مى‌دارند، أیضاً اینطور است.

 پس آنها نمى‌توانند فقط به آبادانى ظاهرى اكتفا كنند و تنها مردم را از مشكلات زندگى خلاص نمایند، تا اینكه آنها به یكدیگر إیراد و إشكالى نداشته باشند و همه أفراد مجتمع در یك سطح از آرامش فكرى زندگى كنند؛ این كافى نیست. ولىّ فقیه باید اهتمام داشته باشد كه مردم را بسوى خدا دعوت كند. هم جماعتها و هم أفراد آنها را؛ هم اجتماعات و تشكیلات مساجد و هم یك یك