ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

و تهاجم قرار داده‌اند (در مقابل ظلمى كه به آنها شده) إذن داده شده است كه آنها هم دست به شمشیر برده، با مهاجمین كارزار كنند و از حقّ خود دفاع نمایند

 أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا، یعنى به سبب أنَّهُمْ صاروا مَظْلومینَ مَقْهورینَ؛ باید دست به قبضه شمشیر برده و از حقّ خویش دفاع نمایند؛ و بایستى در مقابل كسانى كه خوّان و كفورند و نسبت به إسلام بى اعتنا مى‌باشند، و به جنگ با مؤمنین برخاسته و آنان را مورد هتك و تجاوز قرار داده‌اند، بایستند و با آنها مقابله به مثل نمایند. و نیز واجب و لازم است بر أساس تشكیل حكومت و استقرار ولایت، محورى براى خود تشكیل داده و بر آن أساس، حملات دفاعى و تهاجمى داشته باشند. و حقّاً هم خداوند بر یارى كردن اینان قدیر و تواناست.

 اینها گرچه أفرادى قلیل و اندك هستند، به حدّى كه به اندك زمانى تمامى آنها به شمارش در مى‌آیند، ولیكن چون بر حقّند و نیت و إراده ایشان بر ثبات و واقعیت تعلّق گرفته است، خداوند هم همان إراده و نیت را رشد داده و تقویت مى‌كند و آنان را به پیروزى مى‌رساند؛ و او بر یارى كردن آنها تواناست.

 پس این عدّه به مقتضاى إذن پروردگار باید بروند و از حقّ خود دفاع كنند. زیرا اینها أفرادى هستند كه دشمنان، آنانرا از خانه و آشیانه و شهر و دیار خود، و از مكّه بدون هیچ جرمى و بدون هیچ حقّى خارج كردند. تنها جرم آنها این بود كه مى‌گفتند: رَبُّنَا اللَّهُ‌. و بمناسبت اینكه خود را از عبادت آلهه متعدّده، و از إطاعت أرباب دنیا و شرك به پروردگار، و از إطاعت بزرگان سركش و متمرّد بیرون آورده، و به إطاعت و عبودیت حضرت پروردگار إقرار كردند، مورد ظلم و قهر دشمنان واقع شدند. و این بزرگترین جرم آنها بود كه آنها را از خانه و كاشانه خود بیرون رانده و مجبور به هجرت در بیابانها كرده است تا اینكه آنان بنحو أقلّیت به مدینه كوچ نمودند.