ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

نظام امّت از هم پاشیده مى‌شد. و بر امّت واجب كرد كه از إمام إطاعت كنند، به جهت بزرگداشت و تعظیم مقام إمامت؛ زیرا اگر مقام إمام معظّم شمرده نشود، فائده‌اى از إمامت حاصل و عائد مردم نخواهد شد؛ و نظام امّت كه به إمامت است بى بهره خواهد بود.

 در جائى إمامت أثر خود را مى‌گذارد و مفهومش مصداق پیدا مى‌كند و جاى خود را باز مى‌كند، و به نتیجه متحقّق و متمكّن مى‌گردد كه تمام أفراد امّت از او إطاعت كنند.

 اگر از إمام إطاعت كردند، آن وقت إمامت نظام امّت را در دست مى‌گیرد و امّت را بر أساس آن نظام به مصالح حقیقیه خود و به كمال مطلوب مى‌رساند.

 روایتى كه از «نهج البلاغه» نقل شد، طبق نسخ معمولى است كه از «نهج البلاغه» در دست است؛ و تا جائى كه ما مراجعه كردیم، شاید در همه نُسخ وَ الامَانَاتِ نِظَامًا لِلامَّةِ مى‌باشد. أصل عبارت حضرت در صدر روایت این است: فَرَضَ اللَهُ الإیمَانَ تَطْهِیرًا مِنَ الشِّرْک ... و یك یك فلسفه جعل و تقنین نماز و زكوة و جهاد و غیرها را بیان مى‌كنند، تا اینكه مى‌فرمایند: وَ الامَانَاتِ نِظَامًا لِلامَّةِ؛ أمانتها را نظام براى امّت قرار داده، و إطاعت و فرمانبردارى را هم تعظیم براى مقام إمامت شمرده است. این در نسخ معمولى و متداول موجوده است كه در دسترس بود.

 یكروز مرحوم دانشمند گرانقدر: حاج سید جواد مصطفوى رحمة الله علیه كه كتاب «الكاشفُ عَن ألفاظِ نَهجِ البلاغه» را نوشته‌اند ـ و الحقّ این تألیف، یكى از خدمتهاى بزرگ ایشان به «نهج البلاغه» است و كتاب بسیار نفیسى است ـ به بنده فرمودند: در بعضى از نسخ خطّى «نهج البلاغه» به جاى (وَ الامَانَاتِ)، (وَ الإمَامَةَ نِظَامًا لِلامَّةِ) آمده است. و این، هم از نقطه نظر طبع و سیاق، و هم از جهت معنى بهتر است.

 بعد هم كه ما به نسخ مختلف «نهج البلاغه» مراجعه كردیم، معلوم شد كه