ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ¹ عمل نمود، به این جهت بود كه بزرگان و پیرمردهاى مدینه گفتند: یا رسول الله! ما صلاح نمى‌دانیم جنگ را بیرون از مدینه قرار دهى! در خود مدینه جنگ خواهیم نمود. هیچ سابقه ندارد كه جنگى با ما واقع شده باشد، و ما در داخل مدینه باشیم و دشمن پیروز شده باشد. آنها مقدارى بیرون مدینه مى‌مانند و آذوقه شان تمام مى‌شود و بر مى‌گردند و مى‌روند. ما هم در حصار خود هستیم، و زنها و بچّه‌ها هم به آنها سنگ و تیر مى‌زنند، و همه متفرّق مى‌شوند.

 أمّا جوانها كه در جنگ گذشته (در صحنه بدر) حاضر نشده بودند، و داستان فداكاریهاى بدریون به گوش آنها رسیده بود، گفتند: ما مى‌خواهیم برویم و در بیرون مدینه جنگ كنیم؛ و چنان ضرب شستى به دشمن نشان دهیم كه تا تاریخ باقى است، نام شجاعت ما ثبت و ضبط شود!

 و در حالى كه پیغمبر أكرم هم میل نداشتند جنگ در بیرون مدینه صورت بگیرد، و ترجیح مى‌دادند در خود مدینه باشند، هر كدام از این جوانان بلند شدند و یك فصل مُشبِعى از مزایا و مرجّحات نبرد در بیرون از مدینه را یاد آور شدند كه: میدان است، جنگ است، فداكارى و إیثار است، و اگر هم إنسان كشته شود یا بكشد به بهشت مى‌رود. بودن ما در مدینه ننگ است كه بگویند: كفّار براى جنگ آمدند، و پیغمبر و مسلمانها ترسیدند و از خانه‌هاى خود بیرون نیامدند.

 این براى ما ننگ است. مرد باید شمشیر دست بگیرد و بیرون برود، و أمثال این عبارات.

 خلاصه اینكه، پیغمبر هیچ میل به جنگ در بیرون مدینه را نداشتند و رأى همان أصحاب قلیل را انتخاب فرمودند و صلاح هم همین بود؛ ولى اینها إصرار كردند و حتّى بعضى‌ها گفتند: یا رسول الله! مگر تو نمى‌گوئى: اگر إنسان بكشد یا كشته شود به بهشت مى‌رود؟! ما مى‌خواهیم كشته بشویم! خداوند