ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

قضیه تبلیغات در انتخابات نیست و نباید مطرح شود. كسانى كه بخواهند در انتخابات با نشان دادن پوستر و عكس، خود را معرّفى كنند و جلو بیفتند، تبلیغات كنند و در أثر تبلیغات بر دیگران سبقت گیرند و تنافس كنند، این أفراد بطور كلّى قابل براى انتخاب شدن و ولایت بر مردم نیستند؛ و از درجه اعتبار و تقواى معنوى ساقطند. همین عمل تبلیغاتى شان دلالت بر انحطاط روحى و فساد نفس آنان دارد؛ و اینان در شرعِ عقل و در عقلِ شرع از اعتبار ساقطند.

 آن كسى مى‌تواند زمام امور مردم را در دست بگیرد كه آرزوى سبقت از دیگران در دلش نباشد (چه وكیل مجلس باشد چه عضو مجلس خبرگان، هر چه مى‌خواهد باشد) بلكه باید خود را در وجدان و ضمیرش خادمى از أفراد بداند، و اشتغال به این پُست را از جهت أمر دنیوى حقیر و پَست بشمارد؛ و فقط براى انجام وظیفه و رسیدگى به امور مسلمین و تكفّل أیتام آل محمّد بدین امور داخل شود. نه اینكه با خرج أموال كثیره و نصب پوسترها و پلاكارتها و تبلیغات آنچنانى، این مشاغل را تصاحب كند و دیگران را كنار بزند! اینها تبلیغات كفر است. این تبلیغات، تبلیغات شیطانى است؛ و منهاج و ممشایش بر أساس حقّ نیست.

 أفرادى كه در ممشاى حقّ حركت مى‌كنند و قصد خدمت به إسلام و مملكت را دارند، باید بدون هیچگونه تبلیغ و تنافسى خودشان را در معرض بیاورند؛ و تمام أفراد ملّت هم، بدون تبلیغ ظاهرى و خارجى، بروند فكر كنند و با بزرگانشان گفتگو و مشورت كنند؛ و أهل حلّ و عقد هم بیایند و آنهائى را كه صلاحیت این مقام را دارند، تشخیص داده و به این مقام برسانند.

 این راهى است كه از أخبار و آیات بدست مى‌آید.

مفاد آیه: وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ

 و أمّا اینكه پیغمبر أكرم در جنگ احد به رأى أكثریت عمل كرد و از أكثریت تبعیت نمود، و قضیه جنگ را به شورى گذارد و بر أساس آیه قرآن: