ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

حالتى كه در جامعه آن شخصى كه دانشمند است و درایتش آنقدر عالى است كه چه بسا فكرش به اندازه تمام ملّت ارزش دارد، او را با آن فردى كه دست راست و چپش را نمى‌شناسد، در یك سطح قرار داده و به هر كدام حقّ یك رأى مى‌دهند!

 این عمل، جامعه را از عقل و أصالت و واقع بینى به پائین سقوط مى‌دهد، و بر أساس همین أفكار و أوهام فعلى طبیعىِ عادى در مى‌آورد.

در إسلام مشورت با أكثریت عامّه نیست؛ مشورت با أهل حلّ و عقد است

 إسلام بنایش فقط بر أصالت و حقیقت و واقعیت است. لذا راه إثبات ولىّ فقیه را (با آن خصوصیات، كه مقاماتش در عالم ثبوت گفته شد) به دست أفراد خبره و متعهّد و أهل حلّ و عقد كه هر كدام آنها به اندازه هزار یا ده هزار نفر از أفراد امّت، ارزش فكرى و علمى و تخصّصى و تقوائى دارند، مى‌سپرد؛ و باید این أفراد أهل حلّ و عقد و خبره با این خصوصیات، آن ولىّ فقیه را تشخیص بدهند.

 بنابراین، دنبال أكثریت رفتن در همه جا ساقط است.

 مثلًا رأى گرفتن براى أفرادى كه به مجلس شورى مى‌روند، در وضعیت انتخابات فعلى (رأى أكثریت) پایه‌اى از قرآن و أخبار ندارد.

 در قضیه بنى صدر دیدیم كه چگونه با یك رأى بسیار بالائى از طرف توده مردم به ریاست جمهورى منتخب گردید! أكثر أفراد ملّت هم به او رأى دادند. چگونه رأى دادند و چگونه عمل كردند؟! أمّا او چگونه از آب در آمد و عاقبت كار به كجا كشید؟! و اگر به همین نحو بر مصدر كار باقى مى‌ماند و پرده از روى آن برداشته نمى‌شد، كافى بود كه تا صدها سال بعد همان مرام و همان رویه در این مملكت پیاده شود!! و خداوند عنایت غیبى و تفضّل غیبى فرمود تا اینكه پرده برداشته شد و مردم فهمیدند. و این نبود جز متابعت از أهواء و سپردن أمر به دست أكثریت مردم.

 إن شآء الله اگر فرصتى پیدا شود بیان مى‌كنیم كه: بطور كلّى در إسلام،