ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

را باید أفرادى بفهمند كه خودشان أهل فنّ باشند و تشخیص بدهند و بتوانند در موارد خاصّ، بین فرد مهمّ و أهمّ، عالم و أعلم، و تقىّ و أتقى فرق بگذارند.

 البتّه این یك مسأله ارتكازى، عرفى، طبیعى و تجربى است كه مردم در مراجعات خود به أفراد متخصّص ـ در هر موضوعى از موضوعات ـ چنانچه در تعیین أفراد تردید و تشكیك نمودند، خود به خود یكى را انتخاب نمى‌كنند، بلكه به أهل خبره مراجعه مى‌نمایند تا آنان نظر دهند كه در این فنّ، كدام فرد متخصّص تر، بصیرتر و واردتر است.

 اگر بخواهند عمل جرّاحى انجام دهند (و در این جهت، أطبّاء متعدّدى وجود داشته باشند) خود به خود نمى‌روند طبیبى را انتخاب كنند؛ بلكه با مراجعه به أطبّاء دیگر، از وضع او كاملًا مطّلع مى‌شوند؛ و آنها كه أهل خبره هستند و در فنّ طبابت حاذقند، یكى را بر دیگران مقدّم مى‌دارند.

 اگر إنسان انتخاب متخصّص‌تر را به دست عامّه مردم بسپارد، از جهت اینكه عامّه مردم در این موضوع خبرویتى ندارند، حكم آنها باطل است و رأى أكثریت در اینجا به كلّى از درجه اعتبار ساقط مى‌باشد. چون أكثریت مردم بر أساس همان منویات و آراء و أفكار و مقاصد روزمرّه خود حركت مى‌كنند و دنبال مطلبى مى‌روند.

 أفكار عامّه مردم در سطح پائین و نازلى است. عامّه مردم نمى‌توانند آن خصوصیاتى را كه براى فرد متخصّص لازم است إدراك نمایند.

 در این مسأله، آیاتى از قرآن كریم وارد است:

 در سوره زُمَر مى‌فرماید: قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ.¹

 أفرادى كه مى‌دانند، با أفرادى كه نمى‌دانند مساوى نیستند؛ و این مطلب را صاحبان خرد إدراك مى‌كنند؛ كه در این امور نباید اختیار را به دستِ‌ الَّذِينَ