ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

 و در آیه دیگر خداوند فرموده است: وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى‌.¹ «زنها باید در خانه‌ها متمكّن بوده، استقرار داشته باشند؛ و نبایستى مانند زینتهاى جاهلیت اولى (زمان قبل از إسلام) خود را تبرّج و زینت كنند و در محافل و مجالس رجال ظاهر شوند.»

 آیا ممكن است بین این دو مطلب جمع كنیم و بگوئیم: خداوند مى‌گوید: زنها باید در بیوت مستقرّ باشند؛ و از طرفى إشكال ندارد كه زنها بتوانند در مجالس مردها حاضر شوند و خود را نشان بدهند؛ صدا بلند كنند، خطبه بخوانند، سخنرانى كنند، تنازع، تخاصم، مجادله و مُحاجّه كنند؟!

 این امور براى كسى كه تصدّى امور عامّه را میكند ضرورت دارد؛ بخصوص اینكه أمر از امورى باشد كه احتیاج به بحث و گفتگو داشته باشد. همین طور كه مى‌بینیم شأن مجلس شورى از همین قبیل است.

مفاد: وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَ‌ اختصاص به أزواج رسول الله ندارد

 اگر كسى بگوید: آیه: وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَ‌ مختصّ به زنهاى پیغمبر صلّى الله علیه و آله و سلّم است.

 جواب مى‌گوییم: وجه اختصاص ـ بعد از اینكه ملاك فساد مشترك است بین زنهاى پیغمبر و سائر زنها ـ چیست؟

 آیا كسى میتواند به زبان بیاورد كه: أمر به عدم تبرّج و زینت و آمدن در مجالس مردان مختصّ زنان پیامبر است، أمّا درباره سائر زنها این أمر نیست؟ و بگوید: تَبَرُّج بنحو تَبَرُّجِ الْجَاهِلِیةِ الاولى إشكال ندارد؟!

 و همچنین است فقراتى كه قبل از این آیه هست، مثل: فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ ...؛ كه بگوئیم: این حكم اختصاص به زنهاى پیغمبر دارد؛ اگر با صداى لطیف و نازك با مرد أجنبى گفتگو كنند إشكال دارد، ولى براى سائر زنها و دخترها إشكال ندارد! اگر زن پیغمبر سخن آرام و ملایم گوید و إیجاد