ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

باشد.»

 مثلًا زن إنسان أمر میكند به نماز یا حجّ واجب یا أمثال اینها؛ آیا إنسان میتواند بگوید: من این كار معروف را انجام نمى‌دهم، چون این زن أمر كرده است! در ترك معروف ترك واجب است، ترك سنّت صالحه است.

 بَلْ یریدُ أنْ لا یکونَ الْمَعْروفُ صادِرًا عَنْ مُجَرَّدِ طاعَتِهِنَّ. فَإذا فَعَلْتَ مَعْروفًا فَافْعَلْهُ لِانَّهُ مَعْروفٌ؛ وَ لا تَفْعَلْهُ امْتِثالًا لِامْرِ الْمَرْأةِ.

 دوّم

 «بلكه حضرت مى‌فرماید: آن معروف و كار شایسته‌اى را كه شما بجاى مى‌آورید، نباید بر أساس مجرّد إطاعت از آنها صادر شود. پس اگر كار معروفى را انجام دادید، آنرا بجهت معروف بودن بجاى آورید، نه بجهت امتثال أمر مرأة.»

 یعنى أمر مرأة در اینجا ساقط است به تمام معنى. و كار معروف هم بجاى آورده میشود براى اینكه معروف، معروف است؛ و هر معروفى را إنسان باید بجاى آورد و هر منكرى را باید ترك كند.

 بعد میگوید: وَ لَقَدْ قالَ الإمامُ قَوْلًا صَدَّقَتْهُ التَّجارِبُ فى الاحْقابِ الْمُتَطاوِلَة.

 «إمام علیه السّلام یك جمله و گفتارى فرمود كه در أحقاب متطاوله، در قرنها و نسل‌هاى طولانى، تجارِب مختلف (به كسر راء؛ تجارُب غلط است، زیرا صیغه جمع كه از چهار حرف بیشتر باشد بر وزن تفاعُل نیست، و چهار صیغه در این باب آمده كه همه آنها بر وزن تفاعِل است؛ مثل تجارِب) این قول إمام را براى ما تصدیق و گواهى كرده و شهادت بر صحّت آن داده است (كه هر مردى از زن إطاعت كرده، بالاخره بیچاره شده است، و هر جامعه‌اى كه از زن إطاعت كرده‌اند به تباهى و نابودى كشیده شده‌اند.».)

 وَ لا اسْتِثْنآءَ مِمّا قالَ إلّا بَعْضًا مِنْهُنَّ وُهِبْنَ فِطْرَةً تَفوقُ فى سُمُوِّها ما اسْتَوَتْ بِهِ الفِطَنُ أوْ تَقارَبَتْ؛ أوْ أخَذَ سُلْطانٌ مِنَ التَّرْبیةِ طِباعَهُنَّ عَلَى خِلافِ