ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

شخص دیگر و بنده دیگر و رئیسى دیگر و شاه حاكمى به غیر حقّ إطاعت كند، او قلب خود را متوجّه عالم اعتبار و پندار و شرك و دوئیت و ظلم و ستم نموده است؛ و إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ‌¹.

 پس هر بنده‌اى كه یكى از بندگان خدا را عبادت كند و قلبش متوجّه او باشد، از عالم توحید خارج شده است. پیغمبر آمده است تا اینكه قلبها را از عبادت بندگان خدا بیرون بیاورد و به عبادت خدا سوق بدهد، و بگوید خدا را عبادت كنید (هم عبادت در مرحله طاعت و هم عبادت در مرحله عمل). و لذا بدنبالش مى‌فرماید: وَ مِنْ عُهُودِ عِبَادِهِ إلَى عُهُودِهِ؛ إنسانها را از پیمانهاى بندگان خارج كند و در عهد خدا وارد نماید. یعنى از تمام تعهّدات و قرار دادهائى كه بندگان خدا با غیر خدا مى‌بندند و بر أساس آن معاهدات، خود را برده و غلام و كنیز آنان مى‌پندارند، و آنها را آمر و مسیطر و خود را مأمور و ذلیل و بیچاره مى‌دانند رها سازد؛ و خدایان و خدایگان دروغین را از بین برده، خداى حقیقى و واقعى را بجاى آنان قرار دهد.

 مگر در زمان طاغوت به شاه ستمگر و جبّار خدایگان نمى‌گفتند؟! در محاكم نظامى كه تشكیل مى‌دادند، عبارتى را كه با آن كار را شروع مى‌كردند این بود: بنام خدایگان، شاهنشاه آریامهر! و عجیب اینست كه امروزه بعد از هزار و چهارصد سال با وجود تعلیماتى اینچنین از پیغمبر أكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم، و دستوراتى از أمیر المؤمنین علیه السّلام، و اینهمه خطبه‌ها و فریادها، باز هم سخن از خدایگان، آریامهر است! و این خیلى عجیب است كه اگر پروردگار، این إنسان را قدرى رها كند دو مرتبه به همان عناوین فرعونیت و نمرودیت و شیطانیت باز مى‌گردد.

 همین مسائل است كه بنحو أعلى و أتمّ در میان مردم بروز و ظهور مى‌كند. در حالى كه این بیچارگان و مسكینان كه دروازه تمدّن بزرگ را براى ملّتها