ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

 و این إذنى را كه ما به این أفراد مى‌دهیم كه با آنها مقاتله كنند، تنها براى حفظ جان آنها نیست، بلكه براى حفظ ناموس إسلام، براى حفظ شرف قرآن، براى حفظ شرف مسجد و روح رسول الله است.

 زیرا اگر خدا إذن نمیداد و بعضى از مردم با بعض دیگر (یعنى مؤمنین با كفّار) پیكار نمى‌نمودند، تمام معابدى را كه در آنجا بعنوان توجّه به عالم معنى و روحانیت، به هر صورت و كیفیتى كه وجود داشت (خواه به صورت صومعه، و یا به صورت كَنیسه و كلیسا و دِیر و كُنِشت، و یا بصورت مساجدى كه نام خدا در آنها زیاد برده مى‌شود) همه را از بین مى‌بردند و خراب مى‌كردند؛ و دیگر در عالم نه مسجدى باقى مى‌ماند و نه كُنشتى وجود داشت. پس إذن مقاتله به حكومت إسلام بجهت برقرارى و حفظ مساجد است؛ و حتماً خداوند یارى میكند و تعهّد دارد بر نصرت كسیكه خدا را یارى كند. و خداوند قوىّ و عزیز است. یعنى هم صاحب قدرت مى‌باشد و هم داراى عزّت است؛ و فتور و شكست و ثُلمه‌اى در او وارد نمى‌شود.

 و این أفرادى كه به آنها إذن داده شده كه بروند و بر أساس حفظ بیضه إسلام و حكومتى كه ولىّ فقیه آنرا تشكیل داده است با ظالمین بجنگند، آن كسانى هستند كه: إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ. این آیه بعنوان تفسیر و بیان آن أفراد آمده است؛ و آنها را به این چهار صفت یاد مى‌كند كه: اگر ایشان در روى زمین متمكّن شوند و حكومت را در دست بگیرند، فقط به سراغ آبادانى و عمران ظاهرى كه جهت مشتركه همه ملل كفر و شرك و إسلام است نمیروند؛ زیرا این جهت، جهت مشتركه بوده و موجب مزیت إسلام بر سائر أدیان نیست. بلكه آنان معتقدند آنچه موجب مزیت حكومت إسلام بر سائر أدیان است، كه إسلام را إسلام مى‌كند، همین مسائل است كه: باید ولىّ فقیه به إقامه صلوة، إیتاء زكوة، أمر بمعروف و نهى از منكر، در تمام مملكت إسلام با تمام گسترش و وسعتش اهتمام داشته باشد.