ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

الشَّدیدِ، وَ هَذا هُوَ الْواقِعُ.¹

 و در حدیث وارد است: خداوند بواسطه قدرت حكومت و ولایت، از ارتكاب فواحش و گناهان، چنان از مردم جلوگیرى میكند كه قرآن با وجود آنكه در او وعیدهاى أكید و تهدیدهاى شدید است، به تنهائى نمى‌تواند مردم را از آنها باز بدارد.

 یعنى آنچه كه در قرآن وجود دارد (از آیات جهنّم و عذاب و قیامت و نتیجه أعمال) تا هنگامى كه سلطان نباشد و آن آیات را در مردم إجرا نكند، مردم خود بخود به آن درجه از عقل و درایت نرسیده‌اند كه به قرآن روى بیاورند و عمل كنند، تا به حقیقت و واقعیت برسند؛ بلكه احتیاج به سلطان است تا اینكه اگر كسى مخالفت كرد و جنایتى را مرتكب شد، بر طبق آیات قرآنیه او را تأدیب نموده و حدّ إلهى را در آن مورد جارى نماید.

 پس ضامن إجراء قرآن ولایت قرآن است. ضامن إجراء قرآن نبوّت قرآن است. ضامن إجراء قرآن إمامت قرآن است. آن حقیقت روح رسول الله صلّى الله علیه و آله كه سلطنت اوست، و حقیقت روح أمیر المؤمنین علیه السّلام، و در هر زمانى حجّت آن عصر تا زمان إمام زمان، عجَّل اللهُ فرجَه، و ولایت فقیه در پرتو ولایت إمام زمان علیه السّلام، اینها هستند كه مى‌توانند قرآن را در میان مردم إجرا كنند. و گر نه، خود به خود مردم قرآن را به كنارى انداخته و به آن عمل نمى‌كنند؛ و كثیرى از مردم، به قرآن اعتناء ندارند.

 بلكه أكثریت مردم، اگر رادع و مانع و ترس و تهدید خارجىِ ولائى فقیه نباشد، به قرآن إعتنائى نمى‌كنند. قرآن آن هنگامى در میان مردم معزّز و محترم است كه ضامن إجرا داشته باشد؛ و ضامن إجرایش ولىّ فقیه است، كه در این روایت از آن تعبیر به سلطان شده است.

 اللَهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ ءَالِ مُحَمَّد