ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

لذا از خدا تقاضا كرد كه سلطان نصیر، یعنى سلطانى كه منصور باشد و شكست نخورد؛ قدرتى كه عقب نشینى نكند؛ یك إراده و اهتمام و ولایتى كه شاخص باشد و بر كفّار و متجاوزین غالب باشد، عطا بفرماید تا كتاب خدا را در خارج إجرا كند.

 اگر این سلطان نباشد إجراء حدود إلهى ممكن نیست؛ و پیغمبر این سلطان را براى فرائض خدا، و إقامه دین خدا از او تقاضا كرد. چون قدرت إلهى، و سلطانى كه از طرف پروردگار به إنسان إجازه تشكیل حكومت بدهد، رحمتى است از جانب خداوند كه این سلطان را در میان خلق نازل كرده، تا پیغمبر با سلطان، أحكام إلهى را كه حقّ است در میان آنها إجرا كند. و اگر اینچنین نباشد، بعضى از مردم بعضى دیگر را غارت مى‌كنند؛ و أفراد قوىّ از میان آنها، أفراد ضعیف را لگدمال مى‌كنند، و أغنیاء، فقراء را طعمه خود مى‌نمایند.

 سپس مى‌گوید: و اختارَ ابنُ جَریر قَوْلَ الْحَسَنِ وَ قُتادَةِ وَ هُوَ الارْجَحُ؛ لِانَّهُ لابُدَّ مَعَ الْحَقِّ مِنْ قَهْرٍ لِمَنْ عاداهُ وَ ناوَأَهُ.

 و ابن جریر قول حسن و قتاده را (كه همین قول باشد) اختیار كرده است، و أرجح همان است؛ براى اینكه باید همیشه با حقّ یك قوّه قاهره باشد، تا آن أفرادى كه عداوت دارند و علیه حقّ قیام مى‌كنند و سركشى و تمرّد و سرسختى مى‌نمایند، این قوّه قاهره، علیه آنها أثر مثبت بگذارد.

 وَ لِهَذَا یقُولُ تَعَالَى: لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ وَ أَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَ رُسُلَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ¹.

 و براى همین است كه خداوند مى‌فرماید: و به تحقیق ما پیغمبران خود را با بینه (معجزات و براهین و حجج قطعیه و أدلّه ساطعه) به سوى مردم فرستادیم، و با آنها كتاب و میزان نازل نمودیم؛ براى اینكه مردم قیام به قسط