ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

وصول به آنرا آراء أكثریت مردم قرار نداده است. زیرا ما بالوجدان مى‌بینیم كه همیشه أكثریت مردم علیه پیغمبران قیام مى‌كردند و خونها مى‌ریختند؛ پیغمبران را ارّه مى‌نمودند و آنها را در دیگهاى بزرگ روغن داغ شده مى‌انداختند، و به دربدرى و هجرت مبتلى مى‌كردند؛ و همین آراء أكثریت است كه این فاجعه‌ها را بار آورده و مى‌آورد.

 و أمّا در ولایت فقیه، و لو اینكه عنوان انتصاب إلهى به معنى أوّلى كه در إمامت است نمى‌باشد، ولى در اینجا هم شارع مقدّس آراء أكثریت را طریق قرار نداده، بلكه طریق را منحصر در تشخیص أهل خبره دانسته است. و آنها را اصطلاحاً أهل حلّ و عقد مى‌گویند؛ زیرا آنان در مقام إثبات مى‌توانند فقیهى را كه أعلم و أورع و أشجع و أقوى و خبیر به مصالح امور و سائر جهات است بشناسند و به مردم معرّفى كنند و با او بیعت نمایند، تا اینكه بواسطه همین بیعت، حكومت او صورت گیرد.

 و این بیعت أهل حلّ و عقد است كه سرنوشت مردم را تعیین مى‌كند؛ و إشكال ما هم به لواداران و قائلین به اعتبار قول أكثریت در دنیا این بود كه: طبق منطق عقل، باید أفرادى كه داراى درایت بیشتر و علم زیادترى هستند، سهمیه بیشترى در رأى داشته باشند. یك عالم دانشمند را كه در تمام مدّت عمر خون دل خورده و در وصول به حقیقت به سرحدّ إدراك و تشخیص رسیده است، با یك شخص جاهل عامى مساوى قرار دادن، تضییع حقّ علم و تضییع حقّ جامعه است؛ عظمت و شخصیت و مقام والاى این عدّه را در حكم حیوانات قرار دادن، و آنها را به شمارش در آوردن و مانند گوسفندان و سائر حیوانات با انگشت شمردن است!

 فرق است بین عالمى كه از نقطه نظر اندیشه و تفكّر قوىّ مى‌تواند بر یك ملّتى حكومت كند، با آن فردى كه هیچ راه تشخیص ندارد و دست راست را از چپ نمى‌شناسد. او را مساوى و هم عِدل قرار دادن با یك شخص عامى و