ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

 خداوند در سوره شُعَرآء، در هشت موضع كه از حالات امّت هشت پیغمبر (قوم حضرت خاتم النّبیین صلّى الله علیه و آله و سلّم، و قوم حضرت موسى، إبراهیم، نوح، هود، صالح، شعیب و لوط) شرحى بیان مى‌كند و ارتباط آنان را با پیغمبرانشان ذكر مى‌كند، در پایان هر موضعى مى‌فرماید:

 وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ‌. «اكثریت این امّتها اینطور نبودند كه إیمان بیاورند.»

 حال اگر این پیامبران وظیفه خود را بر أساس آراء أكثریت قرار مى‌دادند، مردم آنان را أمر مى‌كردند كه: اى پیغمبر! از تبلیغ و جهاد و أمر و نهى و صوم و صلوة و إنفاق به فقراء و ... دست بردار و در مجالس و محافل ما شركت كن؛ در كارهاى خلاف و إسراف كارى‌ها و تبذیرها و امور لهو و لعب ما مساعدت نما!

 اگر بنا بود كه رأى أكثریت حجّت باشد، آراء أكثریت، بلكه أكثریت قریب به اتّفاق، بلكه أكثریت ملصق به اتّفاق أهل مكّه و قریش این بود كه باید پیغمبر را كشت و تكّه تكّه كرد، تا از این أفكار تازه و جدیدى كه در میان ما آورده است خود را نجات دهیم. این مرد، مرد گمراهى است!

 این است نتیجۀ پیروى از أكثریت! هجرت پیامبر أكرم به مدینه هم بر أساس رأى أكثریت آنها پیش آمد كرد، چرا كه رأى أكثریتشان بر این قرار گرفت كه پیامبر را باید كشت. فلهذا پیامبر هجرت فرمود.

آیات دالّه بر اینكه عامّه مردم از حقّ گریزانند

 بَلْ جاءَهُمْ بِالْحَقِّ وَ أَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كارِهُونَ.¹

 «پیغمبر از طرف پروردگار براى آنها حقّ را آورد (یعنى قلبش، قرآنش، نزولش، گفتارش، برخوردش در میان اجتماع، همه‌اش حقّ بود) در حالیكه أكثر آنها از پذیرفتن حقّ ناراضى هستند».

 وَ لكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كارِهُونَ‌².