ولایت فقیه در حکومت اسلام ج3

أمكنه‌اى كه اسم إسلام بر روى آنهاست، أمّا مسمّاى حكومت إسلام نیست. مثل عراق كه اسماً إسلامى است (بلكه عراق از نظر اسم هم إسلامى نیست؛ مگر حكومت بعث و بعثى‌ها میگذارند حتّى اسم إسلام هم باشد؟!) و مثل عربستان سعودىّ و یا مراكش یا اردن كه حكومت در اینها به اسم إسلام است و مسمّاى إسلام نیست، و نفوذ كفر در آنجا وجود دارد. زندگى در چنین ممالكى حرام، و بر همه مسلمانها واجب است كه از آن أماكن هجرت كنند، و بیایند بسوى دار الإسلام.

 دوّم اینكه: عنوان هجرت به آن تنها متحقّق نمى‌شود كه مردى از بلاد خارجى با گذرنامه به مملكت إسلام مسافرت كند، بلكه باید خانه كوچ بیاید، و لانه و آشیانه و كسب و مسكن و زندگى خود را به دار الإسلام منتقل كند؛ و از آنجا بریده و منقطع گردد.

 بنابراین، كسانیكه در بلاد كفر علاقه دارند؛ زن و بچّه و یا ملك و تجارت و یا شغل و كار همچون طبابت و مهندسى دارند و گهگاهى هم به دار الإسلام سرى مى‌زنند مهاجر محسوب نمى‌شوند، و حقّ ولایت فقیه و پستهاى وزارتى و مجلس شوراى إسلامى و حكومتهاى استاندارى و فرماندارى و ما شابهها را ندارند. عجیب اینجاست كه جمعى از همین أفراد در بدو حكومت إسلامى به دار الإسلام آمده؛ و همچون بنى صدر و قطب زاده و دكتر شایگان پستهاى ولائى را إشغال، و یا میخواستند إشغال كنند!

حرمت سكونت و إقامت در بلاد كفر

 سوّم اینكه: حرام است بر قاطنین و ساكنین در بلاد إسلام كه تَعَرُّب اختیار كنند؛ یعنى از دار الإسلام حركت كنند و بسوى بلاد كفر رفته، در آنجا زندگى كنند.

 پس این أفرادى كه به خارج میروند و در آنجا زندگى مى‌كنند، در انگلستان، در آمریكا، یا در هندوستان (نه پاكستان چون دولتش دولت إسلامیست) یا در چین، یا در ژاپن، یا در شوروى، تمام آنها عملشان حرام و