ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

لِلْخائِنِينَ خَصِيماً.¹ «بدرستى كه ما قرآن را بسوى تو به حقّ نازل كردیم براى این كه حكم كنى در میان مردم به آنچه كه خدا به تو نشان داده است. و خَصِیم، لَهِ خائنین و مُدافِع آنان نباش.» بلكه مُدافع از مؤمنین علیه خائنین باش!

 استدلال به این آیه هم متوقّف است بر انحصارِ لزوم تبعیت از حقّ، و عدم فصل بین حقّ و باطل. چون در قرآن مجید آمده است: فَما ذا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلالُ فَأَنَّى تُصْرَفُونَ‌.² میان حقّ و باطل فاصله‌اى نیست، اگر از حقّ عدول كردید، در دامن باطل افتاده‌اید. إنسان جائى را نمى‌تواند پیدا كند، كه برزخِ بین حقّ و باطل باشد. اگر أمرى متحقّقِ به حقّ بود و واقعیتِ صرف بود، آن حق است؛ و اگر نبود باطل است. برزخ بینِ حقّ و باطل وجود ندارد.

 و آیه در اینجا مى‌فرماید: ما قرآن را به حقّ بر تو نازل كردیم. به حقّ یعنى عینِ حقّ و حقیقت و متنِ واقع و أصالت، كه أبداً شائبه‌اى از آراء شیطانیه و أفكار نفسانیه و آراء شخصیه و مطالبى كه با متن واقع تطبیق نكند، در او نیست. بلكه از أخبار سابقین و أحكام و قوانین و معارف، آنچه متن واقع و حاقّ حقیقت بود، آنرا بسوى تو نازل كردیم، براى اینكه در میان مردم حكم كنى‌ بِمَآ أَرَیک اللَهُ‌.

 پس آن رؤیتى كه خداوند به تو داده، رؤیتى است كه بر أساس این حقّ و حقیقت نزول قرآن داده است و آن رؤیت تو، علم حضورى و وجدانى است. چون قرآن را ما به حقّ نازل كردیم تا اینكه‌ بِما أَراكَ اللَّهُ‌ حكم كنى، و اگر به حقّ نازل نمى‌كردیم، آن رؤیت تو، رؤیت خدائى نبود، رؤیت شخصى و مَشُوبِ به باطل بود.

 بنابراین ما كه قرآن را به حقّ نازل كردیم، براى این است كه: دید و فكر تو، حقّ و متّصل به غیب و أصالت و حقیقت باشد (و این معنىِ علم حضورى و علم وجدانى است)، كه در میان مردم‌ بِما أَراكَ اللَّهُ‌ حكم كنى. و این متفرّع