ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً¹» نازل شده است.

 توضیح این مطلب كه از اولى الامر (صاحبان أمر) باید إطاعت نمود این است: إطاعت از اولى الامر فقط در یك جهت تحقّق پیدا مى‌كند كه عبارت است از: إطاعت در امور وِلائیه، بِحَسَبِ کوْنِهِمْ وَالِینَ لِلنَّاسِ‌. زیرا إطاعت در امور تشریعیه چنانكه بیان شد مختصّ رسول الله مى‌باشد. بنابراین إطاعت از اولى الامر منحصر در احكام ولائیه مى‌باشد. و چون اولى الامر با رسول خدا در این جهت یعنى وجوب إطاعت در امور وِلائیه یكى هستند، لذا لفظ «أَطِیعُوا» در اینجا دیگر تكرار نشد و نفرمود: أطِیعُوا اللَهَ وَ أطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أطِیعُوا اوْلِى الامْرِ مِنکمْ‌. چون إطاعت اولى الامر با إطاعت رسول در این جهت (امور ولائیه) یكى است.

از آیه، استفاده عصمت قرآن و رسول و أُولوا الامر میگردد

 و آیه شریفه با سبك واحد و سیاق واحد و نظر واحد، إطاعت خدا و رسول و اولى الامر را واجب مى‌كند؛ و بنابراین، تحقّق مقام عصمت در اولى الامر ضرورى است؛ و إلّا إطاعت از آنها بنحو إطلاق معنى ندارد.

 أَطِیعُوا اللَهَ، یعنى شما باید از قرآن إطاعت كنید! چرا؟ براى اینكه قرآن مَصُون است؛ قرآن كلام بشر نیست؛ كلام هوى و هوس نیست؛ ساخته أفكار نیست؛ كتاب حقّ و كتاب فصل است؛ كتاب هَزْل نیست.

 قرآن مَصُون است، یعنى قرآن تنها كتابى است كه عین عبارات آن بدون تغییر یك «فاء» یا «واو» بر قلب مبارك پیغمبر نازل شده است. إنجیل و تورات به معنى نازل شده‌اند و عبارات آنها عبارات خود حضرت موسى و حضرت عیسى علیهما السّلام است؛ لیكن قرآن اینطور نیست بلكه خود عبارت، وحى است؛ و هیچ كتابى در عالم مانند قرآن نیست كه عباراتش وحى باشد؛ و این نهایت درجه مصونیت است؛ و إنسان باید از مصون إطاعت كند؛ زیرا كه حقّ است. مَصون یعنى حقّ و متحقّق به حقّ، در مقابل باطل؛ فَما ذا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا