ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

ارتقاء درجه به بهشت و مقام رضوان خدا، در تحت ولایت و پذیرش خداوندِ خود است.

 و بنابراین أولیاء خداوند ـ بهر حال ـ آن افرادى هستند كه به این درجه از مقام قرب رسیده باشند. أولیاء خدا خصوص مؤمنانى هستند كه خداوند در حیات معنوى و زندگى جاودانى، خود را ولىّ ایشان مى‌شمرد و متولّى امور ایشان مى‌گردد، و مى‌گوید: وَ اللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ‌¹ «و خدا ولىّ مؤمنان است.»

 اینها مطالبى بود كه از تفسیر «المیزان» و اجمالًا از رساله «الولایة» نقل شد. و از اینجا استفاده مى‌شود كه: حضرت علّامه نیز وَلِىّ را در همان معنىِ واحدى كه راغب اصفهانى اختیار كرده، اختیار كرده‌اند كه: دو چیز با همدیگر آنطور متّحد و یگانه بشوند كه تمام حجابها از بین برود، و غیر از ذات و وجود آنها هیچ فاصله و بینونیتى بین آنها نباشد، بطورى كه هر چه بین آنها باشد از خودشان باشد.

 و بنابراین، معانىِ ولایتى كه در قرآن آمده: از نصرت و یارى و محبّت و سائر اشتقاقات، همه به این أصل بر مى‌گردد. و كمال حقیقى إنسان هم كه ولایت است: ﴿هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ هُوَ خَيْرٌ ثَواباً وَ خَيْرٌ عُقْباً﴾² همین است كه مؤمن مى‌رسد به جائى كه بین او و بین پروردگار به هیچ وجه من الوجوه فاصله و حجابى نیست غیر از ذات خودِ إنسان و ذات پروردگار؛ و تمام حجابها از بین رفته و تمام شوائب دوئیت و غیریت همه از بین رفته؛ و إنسان مانده است و پروردگار، و آنجاست كه‌ هُو هُویت‌ پیدا شده، و این دعا: