ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

 ولى در آن زمان، طبق بعضى از روایات وارده، آن حضرت حكم بواقع مى‌كند. یعنى دیگر أیمان و بینات (قَسَم و شاهد) برداشته مى‌شود؛ و حقائق منكشف مى‌گردد. و به همین میزان در میان مردم مثل حضرت داود حكم خواهد نمود.

 در بعضى از روایات وارد است كه: حضرت داود اینطور حكم مى‌نمود كه هر كس در منازعات خدمت او مى‌رسید، آن حضرت بر أساس واقع حكم مى‌كرد.

 و أمّا در شریعت إسلام، كه شریعت كامل است و جمع بین ظاهر و باطن مى‌كند و معایب مردم را مى‌پوشاند، حُكم بر أساس أیمان و بینات است.

 و لذا پیغمبر و أمیر المؤمنین و بقیه أئمّه علیهم الصّلوة و السّلام، كه خود بر مصدر و معدن علم بودند، مى‌گفتند: ما بر أساس یمین و شاهد در میان شما حكم مى‌كنیم.

حضرت موسى علیه السّلام از شریعت خود نمى‌تواند تجاوز كند

 بنابراین، اعتراضِ حضرت موسى به حضرت خِضر كه فرمود: لَقَدْ جِئْتَ شَيْئاً نُكْراً¹ بر أساس مَمْشى و طریقه خود صحیح بود؛ چون او داراى شریعت بود؛ و شریعت به او إجازه چنین كارى را نمى‌دهد. و حضرت خضر هم خودش مى‌داند كه چه كارى مى‌كند. كار او مربوط به حضرت موسى نیست. ولى حضرت موسى كه از طرف پروردگار، مأمور به شریعت است، نباید حكم وِلائىّ بر خلاف شریعت بنماید.

 این دوّمین مورد از مواردى بود كه حكم حاكم، و حكم إمام معصوم، بعضى از اوقات بنظر ما مخالف واقع مى‌نماید؛ و لیكن از این بیان به دست آمد كه در حقیقت مطابق واقع است.

سوّم: موردیست كه طبق عادت جاهلىّ، إنسان آنرا خلاف مى‌پندارد

 مورد سوّم: آنجائى است كه پیغمبر یا إمام، به إنسان حكمى مى‌كنند، و لیكن چون إنسان در مُحیطى جاهلى، و أفكارى پوچ، و سنن و آداب ملّى كه جز