ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

زیارت حضرت إمام رضا علیه السّلام؛ ولى طریقتان، این طریقى است كه من معین مى‌كنم؛ و از هیچ طریق دیگرى نباید بروید؛ زیرا من مى‌دانم این طریق، طریق مستوى و روشن و بدون خطر و مستقیم است؛ و أمّا در طُرقِ دیگر خطر وجود دارد. مثلًا ممكن است در یك طریق، بیمارستان وبائیها باشد؛ و اگر شما از آنجا بخواهید عبور كنید وَبا مى‌گیرید؛ و در یك طریق دیگر چاه سرپوشیده‌اى است، اگر بروید در آن چاه سقوط مى‌كنید؛ در طریق دیگر أفرادى هستند كه مى‌خواهند شما را فَتْك و ترور كنند. و همچنین در سائر طرق.

 یا یك طریق دیگرى هست كه بسیار دور است. و شما و لو اینكه با این خطرات هم مواجه نباشید، باید عمرتان را بگذرانید تا به مقصد برسید. و أمّا اگر طریق، منحصر در این مسیر شد، حتماً باید إنسان آنرا برگزیند. چون نه تنها در آن احتمال ضرر نمى‌رود، بلكه منفعتش از بقیه طرق افزون خواهد بود.

 حاكم شرع نمى‌تواند در میان مردم، به غیر از كتاب خدا و سنّت پیغمبر حكم كند؛ و لو اینكه علم به واقع هم داشته باشد. مثلًا بواسطه اتّصال با بعضى از أفرادى كه با جنّ و بعضى از أرواح، رابطه دارند اطّلاع بر أخبار صحیحه پیدا كند. و بطور كلّىّ، اتّصال با اینها براى إنسان تاریكى و ظلمت مى‌آورد؛ و این خود نشانه نادرستى طریق است. و شرع مطهّر از این طریق جلوگیرى نموده است.

 حاكم شرع نمى‌تواند بر أساس خواب دیدن، و لو اینكه صحیح هم باشد، یا بواسطه مكاشفه و ادّعاى اتّصال به عالم غیب برمردم حكم براند؛ قول او پذیرفته نیست.

 علم حاكم شرع مختصّ خود اوست؛ و در میان مردم باید بر أساس قواعد و قوانین و بینه و یمین حكم كند. سیره پیغمبر به همین نحوه بوده است؛ و تا زمان ظهور إمام زمان عجّل الله فرجه الشّریف همینطور خواهد بود.