ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

 أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ

وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ

وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِم أجْمَعِینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدِّینِ

وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ

آیه شریفه: أَ فَمَن یهْدِى إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَن یتَّبَعَ أَمَّن لَّا یهِدِّى إِلَّاّ أَن یهْدَى فَمَا لَكُمْ كَیفَ تَحْكُمُونَ

 أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى‌ فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ‌.¹

 «آیا كسى كه هدایت به سوى حقّ مى‌كند، سزاوارتر است به اینكه پیروى شود، یا آن كسى كه هدایت نیافته است مگر اینكه هدایت بشود؟! چه در نظر دارید و در این باره چگونه حكم مى‌كنید؟!»

 این آیه یكى دیگر از آیاتى است كه دلالت مى‌كند بر وجوب إطاعت از إمام معصوم، و اینكه آن كسى مى‌تواند أوّلًا و بالذّات در میان مردم حكم كند و واجب الإطاعه است كه داراى مقام عصمت بوده، علمش، علم حضورىّ و إلهىّ باشد، و قلبش به حضرت حقّ متّصل شده باشد؛ نه اینكه علوم او علوم اكتسابى باشد.

 شاهد ما در این آیه مباركه استدلال بر ولایت إمام است؛ نه ولایت فقیه.

 تقریب استدلال بدینگونه است كه: احتجاج آیات قرآن در اینجا، مبنىّ بر لزوم تبعیت از حقّ است. إنسان باید از حقّ تبعیت كند؛ حقّ، عین واقعیت و