ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ

وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِم أجْمَعِینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدِّینِ

وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ

 بحث در مسأله ولایت مى‌باشد؛ در درس گذشته در معنى لغوى آن به مقدار كافى بحث شد.

 از معانى نزدیك به همان أصل و ریشه لغوى ـ كه در تمام مصادیقش، آن مُفاد و معنى جارى و سارى است ـ ولایتِ به معنى تصرّفِ در امور و پاسدارى و نگهدارى و سرپرستى و تكمیل و ترمیم نقاط ضعفى است كه بواسطه ولایت والى در أفراد مُوَلّى عَلَیهم جبران مى‌شود؛ خواه آن فرد، زن باشد خواه مرد، صغیر باشد یا كبیر، حاضر باشد یا غائب، یا ولایتِ در اجتماع؛ كه بواسطه ولایت والى، آن نقاطى كه از جهت ربط و ارتباط بین آن مجتمع، مردم نیاز به ترمیم و تتمیم و تكمیلِ آن دارند، بر أثر سرپرستى و ولایت والى به كمال و تمامیت خود مى‌رسند؛ و إمارت و حكومت بر اینها از شُعَب ولایت است.

در أثر ولایت إمام معصوم، خلائق به أقصى درجه كمال إنسانیت میرسند

 ولایت أمر بسیار عظیمى است، و بسیار داراى أهمّیت و جلالت و عظمت است؛ زیرا ولایت، حكومت بر نفوس و أموال و أعراض و نوامیس و سائر شؤون مردم است، و والى با إراده خود در شؤون مردم تصّرف مى‌كند؛ و در حقیقت، ولایت قیادتى است بر عامّه به سوى مصالح اجتماع، كه نتیجه آن تمتّع از جمیع مواهب إلهیه و فعلیت استعداداتى است كه در نفوس مردم