ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

الْوَلَایةُ هِىَ الْكَمَالُ الاخِیرُ الْحَقِیقىُّ لِلإنْسَانِ؛ وَ إنَّهَا الْغَرَضُ الاخِیرُ مِن تَشْرِیعِ الشَّرِیعَةِ الْحَقَّةِ الإلَهِیةِ

 استاد ما در رساله «الولایة» كه از نفائس كتب ایشان و از رساله‌هاى بسیار ذى قیمت و خیلى پر محتوى است، مَمْشاى خود را بر این أساس قرار داده و فرموده‌اند: الْوَلَایةُ هِىَ الْکمَالُ الاخِیرُ الحَقِیقِىُّ لِلإنْسَانِ، وَ إنَّهَا الْغَرَضُ الاخِیرُ مِنْ تَشْرِیعِ الشَّرِیعَةِ الْحَقَّةِ الإلَهِیةِ¹ «ولایت آخرین درجه كمال إنسان، و آخرین منظور و مقصود از تشریع شریعت خداوندى است.»

 و در تفسیر «المیزان» فرموده‌اند: گرچه براى ولایت معانى بسیارى ذكر كرده‌اند، وَ لَکنَّ الاصْلَ فِى مَعنَاهَا ارْتِفَاعُ الْوَاسِطَةِ الْحَآئِلَةِ بَینَ الشَّیئَینِ بِحَیثُ لَا یکونُ بَینَهُمَا مَا لَیسَ مِنْهُمَا² «و لیكن أصل در معنى آن، برداشته شدن آن واسطه‌اى است كه بین دو چیز حائل شده باشد، بطوریكه بین آن دو چیز غیر از آن دو باقى نماند.» و سپس براى نزدیكى چیزى به چیز دیگرى به أنحاء وجوه قرب و نزدیكى استعاره آورده‌اند، همچون قُرب نَسَبى و مكانى و قرب منزلتى و صداقت و غیر ذلك.

 و به همین مناسبت به هر یك از دو طرف وَلایت، وَلِىّ گفته مى‌شود؛ بالاخصّ بجهت آنكه هر یك از آن دو، نسبت به دیگرى حالتى از قرب را دارد كه غیر او ندارد. و بنابراین، خداوند سبحانه وَلِىّ بنده مؤمن خود است؛ بعلّت آنكه امور او را زیر نظر دارد و شؤون او را تدبیر مى‌كند، و او را در صراط مستقیم هدایت مى‌فرماید؛ و او را در امورى كه سزاوار اوست أمر مى‌كند، و از امورى كه سزاوار او نیست نهى مى‌نماید؛ و در دنیا و آخرت او را نصرت و یارى مى‌كند. و مؤمن حقیقىّ و واقعىّ نیز وَلِىّ‌ پروردگارش مى‌باشد؛ زیرا كه خود را در أوامر و نواهى او تحت ولایت او در مى‌آورد؛ و نیز در جمیع بركات معنویه از هدایت و توفیق و تأیید و تسدید و آنچه در پى دارند از مكرّم داشتن بواسطه