ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

موقعیت و أمر و نهى و ولایت او را بدانیم؛ و خداى ناكرده خیال نكنیم: حال كه پیغمبر داراى ولایت است، دیگر هر كارى را مطابق ذوق و سلیقه خود انجام میدهد، و هر أمرى و نهیى مى‌كند؛ این غلط است. تمام كارهاى پیغمبر از روى دقّت و حساب است. و گوش به زنگ أمر پروردگار مى‌باشد، كه خداىِ ناكرده به اندازه سرِ سوزنى این عقربه از جاى خود تكان نخورد، و درونش نوسان پیدا نشود؛ و این آب صاف، موج پیدا نكند؛ و این حالِ سكون و آرامش كه در أثر ارتباط با آن عوالم غیب بدست آمده است، دچار اضطراب و اختلال نشود. پیغمبر عبدى است در برابر فرمان پروردگار: یأْمُرُ وَ ینْهَى بِمَا یأْمُرُ وَ ینْهَى اللَهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى. و اینست حقیقت ولایت رسول الله صلَّى الله علیه و آله و سلَّم.

 همچنین ولایت أمیر المؤمنین و أئمّه علیهم السّلام هم، به همین قِسم است. ولایت معصوم، ولایت خداست؛ و آنان از خود أمر و نهیى ندارند.

 البتّه پیغمبر، خود در جزئیات أحكام، مصدر تشریع بوده‌اند. لیكن أئمّه مصدر تشریع هم نیستند. فقط أوامر آنها منحصر به أوامر اجتماعى و أوامر وِلائىّ، و بیان سنّت پیغمبر، و بیان قرآن و تأویل و تفسیر قرآن است. تمام أوامرى كه از آنان صادر مى‌شود، عین أوامر پیغمبر و أوامر پروردگار، و از روى عبودیت محضه است. به اندازه‌اى أئمّه عبد یعنى خاك نشینند، به اندازه‌اى متواضعند، كه ذرّه‌اى أنانیت و شخصیت و نسبتِ به نفس دادن، و چیزى را از خود دانستن، در وجود آنها متصوَّر و معقول نیست! و إلّا مانند سائر أفراد مردم مى‌باشند؛ و فرقى بین آنها و مردم نخواهد بود. و این مقام، بسیار بسیار مقام بزرگى است كه تعلّقِ به أئمّه دوازده گانه ما كه نامشان در روایات آمده است دارد. اینها بالاخصّ مصدر براى مقام عصمت، و ولایت كلّیه مطلقه إلهیه پروردگار هستند؛ و از همه شؤون نفس گذشته و متحقّقِ به حقّ گردیده‌اند.

وصیت أمیر المؤمنین علیه السّلام به اینكه: به قاتل من فقط یك ضربه بزنید

 أمیر المؤمنین علیه السّلام با تمام آن قدرت، مُكنَت، سیطره، أمر، نهى، و أصحاب فداكارى كه أمر و نهى او را از جان و دل مى‌پذیرفتند، غیر از سنّت