ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

 همه پیغمبران مى‌گویند: گوش به فرمان خدا باشید! و هر كجا كه آنها مى‌گویند أمر مرا إطاعت كنید، از جهت این است كه أمر آنان أمر خداست. و اگر پیغمبرى بگوید: أمر مرا إطاعت كنید، و أمر خود را از پروردگار جدا كند، و در آن حالیكه میگوید أمر مرا إطاعت كن، متوجّه خود باشد، أمر او خلاف نبوّت و حكم و كتابى است كه خداوند به او عنایت كرده است.

 و اصولًا بشرى كه خدا به او كتاب و حكم و نبوّت عطا كرده، چنین شأن و موقعیتى ندارد كه به مردم بگوید: شما بندگان من باشید، أمر و نهى مرا إجراء كنید، من سلطان و حاكم و پادشاهم، و به عنوان اینكه پیغمبرم، شما باید برده من و بنده من باشید؛ أبداً أبداً چنین مطلبى نیست!

 پس علما یهود و نصارى كه مردم را به عبادت خود میخوانند و خودشان را فرمانده، و آنان را فرمانبر خود قرار داده‌اند، بر خلاف حضرت موسى و حضرت عیسى و سائر پیغمبران علیهم السّلام عمل مى‌كنند، و بر سنّت آنها نیستند. آنان از طریق، منحرف؛ و عوض اینكه مردم را به عبادت و إطاعت خدا دعوت كنند، به عبادت و إطاعت خود مى‌خوانند.

 وَ لكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِما كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتابَ وَ بِما كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ

 . رَبَّانِىّ‌، دو معنى دارد: یكى به معنى مُرَبّى است، و دیگرى منسوب به ربّ: ربّانىّ، یعنى إلهىّ. لیكن شما علماى یهود و نصارى ربَّانیین‌باشید؛ علمائى باشید كه به خدا نسبت دارید؛ علماء إلَهِیین‌ باشید؛ نه علما أهل شقاوت و فرعونیت، و مصدر أمر و نهى براى خود؛ و مردم را به سجده و كُرنِش در برابر فرامین خود قرار دهید؛ نه! این غلط است.

 یا اینكه شما، علما تربیت كننده باشید؛ چون شما كتابهاى آسمانى را تعلیم مى‌كنید؛ و خودتان از مضامین آنها اطّلاع دارید؛ بنابراین، شما تربیت كنید مردم را، و دعوت كنید بسوى حقّ.

 این، تعدادى از آیات قرآن بود كه عرض شد، تا اینكه حقیقت پیغمبر و