ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

هم اگر بود تصدیق مى‌نمود، و مى‌گفت: چه إشكال دارد، ما مردم را دعوت به توحید كنیم، و بعد هم براى پیشرفت كار و براى اینكه إسلام به هدف خود نزدیك شود، این دو پیشنهاد را بپذیریم؛ و تا زمانى كه إسلام رشد پیدا ننموده و قدرتى به هم نرسانیده است، با استمالت از مشركین و پذیرفتنِ موقّتِ این دو شرط، راه را براى أهدافِ أهمّ هموار نمائیم؛ و پس از استیلا إسلام بر شرك و نیرو یافتنِ أركانِ توحید، به روشِ پسندیده مبادرت بنمائیم؟

 این دو تقاضائى بود كه آنان از پیامبر نمودند. و این آیه هم نمى‌گوید كه به آنها وعده دادى و قبول كردى؛ لَقَدْ کدتَ‌، نزدیك بود: تَرْکنُ إِلَیهِمْ شَیئًا قَلِیلا، یك مقدار كمى به آنها متوجّه شوى و رُكون پیدا كنى؛ و اگر ما تو را نگه نمى‌داشتیم و كمى به آنها نزدیك مى‌شدى، ما به سختى تو را به عذاب خود گرفتار مى‌نمودیم؛ و در حال زندگى و پس از مرگ، دو برابرِ عذابى را كه باید به دیگران بدهیم، یا به أنبیاى دیگر بدهیم، به تو مى‌دادیم. باید توجّه نمود كه مسأله از چه قرار است؟!

 وَ لَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ بِهِ عَلَيْنا وَكِيلًا¹

 «و اگر ما بخواهیم آنچه را كه به تو وحى كردیم، همه را بیرون كشیده و مى‌بَریم؛ و هیچ وحْیى به تو نمى‌فرستیم و آنچه را هم كه بسوى تو فرستاده‌ایم، همه را از بین مى‌بریم؛ آنوقت تو در مقابل، چه كار خواهى كرد؟! كدام مدافعى را در قبال ما خواهى داشت كه بتواند از تو دفاع كند و حقّ تو را بگیرد؟!»

 وَ ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ وَ مَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ‌²

 «هیچ پیغمبرى شأن و رَویه و كارش اینطور نیست كه در كار خود غِلّ و غِشّى داشته باشد. (غُلول‌، یعنى باطل را حقّ جلوه دادن، حقّ را به باطل جلوه