ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

ماست.

 وَ إِنْ كادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنا غَيْرَهُ وَ إِذاً لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا* وَ لَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَلِيلًا* إِذاً لَأَذَقْناكَ ضِعْفَ الْحَياةِ وَ ضِعْفَ الْمَماتِ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً¹

 «تحقیقاً اى پیغمبر، نزدیك بود كه تو را از مسیر خود برگردانند و به فتنه بیندازند؛ و از آنچه كه ما به تو وحى كردیم متمایل نمایند؛ تا اینكه بر ما افتراء بسته و نسبت بدهى به ما غیر آنچه را كه بر تو فرو فرستادیم؛ و در اینصورت آنها تو را خلیل و یار و دوست مهربانِ خود مى‌دانستند؛ و راه معاشرت و صداقت را با تو باز مى‌كردند. و اگر نبود كه ما تو را ثابت و استوار نگهداشته بودیم، تحقیقاً نزدیك بود كمى به آنها ركون و اعتماد كنى و نزدیك شوى؛ و در آن صورت ما عذاب خود را در حیات دو چندان، و در ممات دو چندان بتو مى‌چشاندیم؛ و سپس هیچ یار و مُعینى براى خود علیه ما نمى‌یافتى!»

 این آیات، طبق تفاسیرى كه وارد شده است، و بالاخصّ تفسیر استاد ما حضرت آیة الله علّامه طباطبائىّ رضوان الله تعالى علیه (المیزان) راجع به این است كه: كفّار قریش در مكّه به خدمت پیغمبر رسیدند؛ و چون هر چه سعى كردند پیغمبر را از این نیت (دعوتِ به توحید) برگردانند، به جائى نرسیدند، گفتند: اینك بشما پیشنهاد مى‌كنیم كه: اگر بخواهى مردم را دعوت به توحید كنى إشكال ندارد؛ و هر عملى هم كه مى‌خواهى انجام بدهى مانعى براى تو نیست؛ فقط دو كار نكن: یكى اینكه به آلهه ما سبّ و شتم نكن. دوّم اینكه شؤونات و حیثیات ما اقتضا مى‌كند كه أفراد پست و فقیر و غلامان در مجالس ما شركت ننمایند؛ و تو در مَحضر ما با آنان اختلاط منما.

 البتّه این سخن به صورت، كلام پسندیده و زیبائى است. و هر فردى از ما