ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

خوب مى‌كند.

 أئمّه علیهم السّلام هم مختارند؛ و لیكن با این اختیار، كار خوب را بر مى‌گزینند. وجود أئمّه، فكر أئمّه، خیال آنها، خواب و بیدارى آنها، سكون و حركت آنها، و خلاصه تمام أطوار آنها حقّ است؛ و نشان دهنده إراده خداست؛ هم در تكوین، هم در تشریع، هم در ساختمان وجودىّ، و هم در إدراكات مغزى و فكرى و اندیشه‌اى. آنها هیچگاه خیال باطل نمى‌كنند، خواب پریشان نمى‌بینند، چون خیر هستند و از خیر، خیر زائیده مى‌شود.

 شاهد بر این مطلب بسیار است؛ و ما اگر در آیات قرآن توجّه كنیم و به خطاباتى كه پروردگار به رسول خود مى‌كند، و او را تحت أوامرى قرار مى‌دهد دقّت نمائیم، در مى‌یابیم كه: پیغمبر سخت خود را در قبال آن أوامر، كوچك و ذلیل و خوار و حقیر مى‌بیند، عیناً مانند یك بنده‌اى كه مولاى قادر و قاهر، بر او مسلّط است. و او گوش به زنگ است كه كوچكترین مخالفتى از او سر نزند؛ و إلّا مورد مؤاخذه قرار خواهد گرفت. و لذا در طریق و ممشاى خودش باید چنان دقّتى به عمل آورد كه حتّى در إدراكش، در خیالش، در فعلش، و در تمام شراشر وجودش، بنده باشد. یعنى نشان دهنده و عَبد و تسلیم باشد. و در مقابل ربوبیت پروردگار إظهارى نكند؛ مَنیتى به خرج ندهد؛ أمر و نهیى كه راجع به خودش باشد، نكند؛ چون عبد است.

 پس خداوند كه أمر به گناه نمى‌كند، پیغمبر هم أمر نمى‌كند. خدا نفس ندارد و بر أساس شهوت و غضب و وَهم كارى انجام نمى‌دهد، پیغمبر هم انجام نخواهد داد. گناه از آنِ شیطان است و خدا از آن نهى كرده است، پیغمبر هم از گناه نهى فرموده و مى‌گوید: گناه از آنِ شیطان است؛ یعنى اختصاص به مسیرى دارد ضدّ این مسیرى كه ما داریم؛ زیرا شیطان باطل است؛ موجود مُمَوِّه است؛ حقّ را باطل جلوه مى‌دهد و باطل را به صورت حقّ در مى‌آورد؛ و این خلاف تحقّق و واقعیت حقّ است.