ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

برون تراوَد كه در اوست».

 حال اگر پروردگار در موجودى تجلّى كرد، این موجود خدا را نشان مى‌دهد به تمام معنى؛ و نمى‌شود غیر خدا را نشان بدهد؛ چون یك تجلّى و یك ظهور است. نه اینكه آن شى‌ء داراى استقلال و شخصیت و أنانِیت و نفسانیت باشد. و فرض كمال معصومین علیهم السّلام به همین نحو مى‌باشد، كه داراى مقام هو هویت‌اند؛ و در عالم وحدت وِلائى، یك ولایت بیشتر نیست كه آن هم اختصاص به خدا دارد، و در این ظروف تجلّى و ظهور پیدا كرده است. بنابراین، آنها خدا را نشان مى‌دهند، و خدا أمر به گناه نمى‌كند. إِنَّ اللَّهَ لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ¹. «خدا أمر به فحشاء نمى‌كند.» وَ يَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ‌² «و از فحشاء و منكرات و بغى و ستم نهى مى‌كند.» قُلْ أَمَرَ رَبِّي بِالْقِسْطِ³ «بگو پروردگار من، أمر به قسط مى‌كند.»

أئمّه علیهم السّلام مختارند؛ و لیكن با این اختیار كار خوب را بر مى‌گزینند

 بنابراین، سازمان وجودى پیغمبر و أئمّه علیهم السّلام، اینطور است كه از وجود آنها حتماً خیر تراوش مى‌كند؛ نه شرّ. وَ الشَّرُّ لَیسَ إلَیكَ‌⁴؛ و نیت سوء در آنها پیدا نمى‌شود. البتّه نمى‌خواهیم بگوئیم كه این تجلّى به نحوى است كه آنها را مضطرّ و مجبور مى‌كند؛ أبداً! بلكه اختیار دارند و با اختیار خود نحوه تجلّى ـ بواسطه كمالشان ـ اینطور خواهد بود.

 كما اینكه خود پروردگار هم اختیار دارد و كار قبیح هم از او سر نمیزند. و این منافات با اختیارش ندارد، مختار است ولى با همین اختیار، همیشه اختیار