ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ

وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ

وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِم أجْمَعِینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدِّینِ

وَ لا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ

 امروز قصد داشتیم در بحث ولایت فقیه وارد بشویم؛ أمّا بعضى از آقایان إشكالى نمودند بدینگونه كه:

 طبق بیاناتى كه درباره ولایت إمام و پیغمبر شد، و ولایت آنها در أمر و نهى بطور إطلاق از آیات قرآن استفاده شد، «اگر إمام إنسان را أمر به معصیت كند، چه صورت پیدا مى‌كند؟» لذا اینك به حلّ إشكال پرداخته مى‌گوئیم:

ولایت، تجلِّى است، و خدا أمر به معصیت نمى‌نماید

 اصولًا باید این مسأله را بشكافیم كه: مسیر و ممشاى ولایت إمام كجاست؟ و حقیقتش چیست؟ و أمر إمام چگونه است؟ و آیا پیغمبر و إمام أصلًا أمر به معصیت مى‌كنند، و لو در موارد استثنائى؟ یا خیر، مسأله غیر از این است؟ پس از آن إن شآء الله وارد بحث ولایت فقیه خواهیم شد.

 باید بدانیم: هر جا كه ولایت إمام و ولایت معصوم بطور كلّى إطلاق مى‌شود، همان نفس ولایت خداست؛ و جدائى و بَینونَتى بین آن دو، معنى ندارد.

 ولایتى كه آنها دارند، خداوند به عنوان تفویض به آنها نداده است كه از خود جدا كرده و به آنها داده باشد؛ و یا اینكه خودش ولایتى داشته باشد، و ولایتى را هم مشابه ولایت خود به آنها داده باشد، به این صورت كه دو ولایت