ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

است. عزیز بن مسلم، در مَروْ به خدمت حضرت مى‌رسد و مى‌گوید: من در مسجد بودم و دیدم كه مردم درباره إمامت و حكومت و اینگونه مسائل گفتگو مى‌نمودند و حضرت جواب مفصّلى به او مى‌دهند.

 این روایت بتمامه در «كافى» نقل شده و داراى مضامین بسیار عالى است كه أصلًا ولایت، شأن إمام است، از خواصّ إمام است، ریخته شده است براى إمام.

 از جمله مطالبى كه حضرت در این روایت بیان مى‌فرماید، این است كه: إنَّ الإمَامَةَ أَجَلُّ قَدْرًا وَ أَعْظَمُ شأْنًا وَ أَعْلَى مَكَانًا وَ أَمْنَعُ جَانِبًا وَ أَبْعَدُ غَوْرًا مِنْ أَنْ یبْلُغَهَا النَّاسُ بِعُقُولِهِمْ أَوْ ینَالُوهَا بِارَآئِهِمْ أَوْ یقِیمُوا إمَامًا بِاخْتِیارِهِم‌¹.

 إمامت، قدر و منزلتش بزرگتر و جلیل تر، شأنش عظیم تر، مكانش بالاتر و رفیع تر، جانبش (یعنى أطراف و أكنافش) منیع‌تر و محفوظ و مصون تر، و رسیدن به كنهش مشكل‌تر است از اینكه مردم بتوانند با عقول خود به آن برسند؛ با إدراكات خودشان به حقیقت إمامت برسند، و با آراء خود به فهم آن نائل آیند. یا اینكه إمامى را به اختیار و انتخاب خود برگزینند!»

 زیرا آنكسى را كه مردم اختیار مى‌كنند، طبق إدراكات و درایت خود آنهاست؛ و لیكن مقام إمام جائى است كه فكر كسى به او دسترسى نداشته و نمى‌رسد. چگونه إنسان به اختیار خود كسى را به إمامت نصب كند! پس إمامت انتخابى نیست، و انتصابى مى‌باشد، و از طرف پروردگار و رسول خدا معین مى‌شود. و باید مردم طبق آیات مباركات قرآن از إمام معصوم تبعیت كنند.

 اینها روایاتى بود كه در مورد ولایت إمام بیان شد. و إن شآء الله از این پس باید در بحث ولایت فقیه‌وارد شده و ببینیم از چه طریقى مى‌توان آنرا إثبات نمود.

 اللَهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحمَّدٍ وَ ءَالِ مُحَمَّد